Sevgisiz büyümek insanı aşk hayatında zayıf biri yapar mı?

Zayıf birisi yapmaz bence.. aksine daha daha güçlü birisi yapar.. mesela ben de öyle aile sevgisi görmedim hiç hayatımda.. bu yüzden de aşka sevgiye daha çok değer biliyorum çünkü yaşamadığım için ne kadar önemli olduğunun farkındayım.. ama işin kötü kısmı da insan bu yüzden kendini boşlukta hisseder kolay bağlanır karşı cinse ya da sevgi eksikliğinden dolayı kolay güvenebilir.

İş gereği bu tip insanlarla çok fazla mesai harcadım ve gözlemlerim sonucunda hepsinde aynı şekil davranışlara şahit oldum. Evet sevgisizliğe ve fazla rol modele maruz kalan insanlar bir nevi o sevgiyi satın alma eğilimi içine giriyor... Mesela arkadaş edinmek için elini sık sık cebe atma ya da evlenince eşine karşı aşırı tolarens gösterme ve bunun ana nedeni de kesinlikle o sıcak aile hayatını kaybetme korkusu.. Bunu sevgili diye de detaylandırabiliriz ama sonuç hep aynı kapıya çıkar. İlk başlarda çok kızardım hatta Samimi olduğum birini karşıma alıp nasihat bile verdim ama hiç bir şey bizim sandığımız kadar kolay değil öyle hayatlara şahit oldum ki bu zorluklar içinde o sevgiye tutunuşuna hayran oldum diyebilirim... Aslında bizim zayıflık olarak tabir ettiğimiz o egomuza ters gelen ne varsa o insanların hayatına biraz girince aslında ne kadar da güçlü bir yapıya sahip olduklarını fark ettim sevgisizlik iki şekilde dışa vurum yapıyor ya nefret ya kaybetmemek için verilen savaş derin ve acı gerçekle dolu bir hikaye bence bu Allah kimseyi sevgisiz bir ailenin bireyi yapmasın diyorum güçlendirse bile bireyleri aslında bir çok şeyi alıp götürüyor...

Sevgisiz büyümek, insanı aşk hayatında duygusal zayıflıklara yönlendirebilir. Ancak her bireyin deneyimi farklıdır ve bu durumun etkisi kişisel gelişimle de şekillenir. Klâsik hikâyede anlatıldığı gibi, sevgi eksikliğiyle büyüyen biri, ilk sunulan sevgi kırıntısına sıkı sıkıya sarılabilir, ancak sonrasında bu seçimden pişmanlık duyabilir. Herkesin yaşadığı deneyimler farklıdır ve bu sorunun cevabı kişisel perspektiflere dayanır.