İçinden çıkamadığım bir ilişki durumu var, ne yapmalıyım?

Karışık bir ilişki durumum var, içinden çıkması kolay görünebilir ama pek öyle değil.

40 yaşındayım, evliyim, bir çocuğum var. Eşimi seviyorum ve mutluyuz. Geçen yaz çalıştığım şirkette dönemsel veri girişi için bir kız çalıştı 2 ay. Abi kardeş gibiydik, duygusal bir durum olmadı benim açımdan. Benden 15 yaş küçük zaten. Babası yok, annesiyle yaşıyor ama annesi sorumsuz biri, evin yükü kızın üstünde.

Şirketteki birinden kızın ciddi ailevi ve maddi sorunları olduğunu öğrendim. Bir şekilde konu açıldı ve konuştuk kızla. Sonra kıza yardımsever biri var dedim, onun aracılığıyla yardım yapmayı önerdim (aslında yok öyle biri, ben yapacaktım yardım) Gurur yaptı kabul etmedi ama sonrasında borçları olduğu kirasını ödeyemediği gibi konular ayyuka çıkınca çok ısrar ettim ve bir miktar para verdim. Sonrasında 1-2 yardım daha yaptım, parayı benim verdiğimi anlamıştı.

İşten ayrıldıktan sonra sürekli bana yazdı. Sorunlarını anlattı ben ona şöyle yap böyle yap diye yol gösterdim. Çok mutlu oluyordu dertlerini paylaşıp konuşmaktan.

Maddi sorunlar ve bir başına kalmış olması gibi nedenlerle psikolojik olarak çökmüş durumdaydı, iş bulamıyordu, çevresinde düzgün arkadaşı yoktu ve kendi dünyasına sıkışmıştı. Aslında kızın bana duygusal şeyler hissetmiş olabileceğinden şüphelenmiştim ama ona hep abi gibi yaklaşıp mesafe koydum, evli mutlu olduğumu da biliyordu, ondan 15 yaş büyüktüm, bu yüzden böyle şeylere ihtimal vermedim.

Bir akşam iş çıkışına geldi, oturduk bir kafede konuştuk, ayrılırken bana sarıldı ağladı teşekkür etti. Hayatına girmemiş ve ona destek vermemiş olsam belki de intihar etmiş olacağını, yaşıyorsa hayatını bana borçlu olduğunu söyledi. Sonra bana aşık olduğunu ve onu bırakmayıp yanında olmamla ilgili şeyler söyledi. Benim açımdan ağır bir konuşmaydı, tek kelime bile edemedim.

Bu şoktan sonra 2 gün konuşmadık hiç. Sonra yazdı, 2 gündür benimle konuşmadığı için kendini iyice yalnız hissettiğini kötü olduğunu ve yaşamak istemediğini söyledi. Ben kendine kötü bir şey yapar diye yanında olmaya çalıştım tekrar. Gün içinde yazıştık konuştuk, 1-2 kez akşam iş çıkışına geldi kahve içtik. Kız sürekli beni sevdiğini, hep yanında olmamı istediği söyleyip duruyordu. Evli olman problem değil, ben seninle böyle de olurum diyordu. Yanımda ol yeter diyordu. İşin kötüsü bu süre zarfında ben de kızdan hoşlanmaya başladım. Güzel ve hoş bir kızdı. Kendimi uzak tutmaya çalıştım ama bana o kadar muhtaçtı ki yanında olmak zorundaydım.

1-2 ay öncesine kadar duygusal olarak kendimi hep uzak tuttum ama artık ben de kızdan hoşlanıyorum hatta seviyorum sanırım. Ama evliyim, eşimi çok seviyorum ve onunla mutluyum. Eşimi de bu kızı da seviyorum gibi saçma sapan bir durumdayım.

Çözüm basit aslında, kızla irtibatı kesmeliyim ama o kadar kolay değil benim için. Ayda 1 kez bile görüşmeye razı, ama konuşup yazışalım diyor. Korkuyorum eşim bir şekilde anlayacak diye.

Bırakırsam onun hayatı mahvolacak, bırakmazsam benim hayatım mahvolacak. Bırakmam lazım evet ama nasıl?