Ömrünü adadığın insan başkasının, çaresizliğin acısına hangi merhem ilaç olurki?

6 seneye yakın ilişkim olduğu, yakında evlilik teklifi düşündüğüm insan beni bir başkası için terk etti. Benim için bh şehre gelip, meslek sahibi olmuştu, düzenimi kurmuştu. Benden ayrıldıktan sonra hemen gönlünün kaydığı kişi ile sevgili oldular. Evine 4 aydır uğramıyor... Saçının teline kıyamadığım insan şimdi başkası ile beraber. Ben evden arkadaşlarımla ile buluşma yalanı ile çıkıp evine gidip anılarımı hatırlayıp ağlayıp dönüyorum. Bunu bilerek yapmıyorum, o kadar özlüyorum ki nefret etmem gereken insanı. Her namazıma hee duamda nefret ile ah etmek isterken kıyamayıp ağlarken buluyorum kendimi. Bir iki güne yıldönümüz olacaktı devam etseydik... Bugün yeni sevgilisi ile fotoğraf atmışlar. Yüreğim o kadar yanıyor ki Rabbim diye oturduğum yere çöküp sadece ona ağladım. Bı imtihanım canımı yakıyor diye içime feryat ettim. Yazdıklarımı okuyamıyorum bile. Eve giremiyorum, ailemin görmesini istemiyorum. Zaten bin türlü yalan söyledik üzülmesinler diye. Tek hayalim aileme ve ailem olacak kadına huzur vermekti. Hayalim de, geleceğimde öldü. Rabbim ne olursun aylardır süren bu acımı dindir demekten başka çarem kalmadı. Sadece içimi dökmek için yszodm, ne yapmam lazım bilmiyorum... Bebeğim gibi sevdiğim insan bana nasıl kıyabildi...