Siz neden sessiz kalırsınız? Sustuğunuz zaman sizi anlayan var mı?

Kırılmışsam sükuta bürünürüm, karşımdakinin beni dinlemediğini düşünüyorsam da susarım, bazen cezalandırmak için de susarım, muhattap olmak istemediğim için. Bozulduğum için de sessizleşirim, hicap duyduğum vakit de sessizleşiyorum, babam utandırır beni yanlışımı yakaladığında, annem de; "niye hatasını yüzüne vuruyorsun"der , haksız olduğumu düşünüyorsam da susarım hatamla durayım diye, alttan alırım şayet haksızsam, affedilmek ve kendimi affetmek istiyorsam, alttan alarak susarım kimi zaman lakin bunun için de sahiden hatalı olduğuma inanmam lazım gelir. Çok sevmişsem belli bir yere kadar susarım, geri dönüşü olmayan sözler söyleyip kaybetmeyim diye, sustururum kendimi. Kimi zaman da kırmamak için susuyorum, her zaman gerçekler söylenmez, karşıdaki buna hazır olmayabilir, karşıdakinin hazır olduğu ve kaldırabildiği vakit de söylenmeli gerçekler, üzerime vazife değilse hiç söylemem, söylenmesi gerekiyorsa söylenmeli karşıdakini de hazır hale getirip, yoksa o kişi bir yıkım, enkaz yaşar, travma yaşar ve ben birisine bunu yaparsam; kendi kader çarkımı da o doğrultuda hazırlarım. Boşuna dememiş Yunus Emre; "Söz ola kese savaşı, söz ola kestire başı, söz ola aguli asi, bal ile yağ ede bir söz" Zamanlı zamansız konuşursam karşımdakinin istikbalini mahvederim diye de korkarım, kavgaya, enkaza, birisinin intiharına, mahvolmasına, kriz geçirmesine sebep olmaktan korkarım. Bazen öyle bir an oluyor ki; karşımdakini tek bir kelimemle bitirebilirim lakin tutuyorum kendimi, şefkat yoksa içinde, karşıdakini utandırıp yıkacaksa ne gerek var, büyük yıkımlara sebep olacaksam susayım daha iyi, sonrasında bunun vebali ağır olur çünkü. Sustuğum vakit beni anlayanların olduğunu da hissedebiliyorum, bazen oluyor ki 7 kat el anlıyor beni, gönlümü alıyor, bazen de gözümün kökleri anladıkları halde sırtını dönüyor.