Ayrılmak istiyorum ama?

Gerçekten tavsiye almam, konuşacak birilerine ihtiyaç duyduğum bir dönemdeyim, bu nedenle bana ters bir cevap vermek yerine aklımı başıma getirebilecek bana akıl verebilecek şeyler olarak cevap verirseniz beni çok mutlu edersiniz. 5 yıldır süre gelen bir ilişkim var ve erkek arkadaşımın beni ne kadar sevdiğini gözlerinde bakarak bile anlayabiliyorum. Fakat benim aklımdaki düşünceler asla bitmiyor.

Öncelikle beni ne kadar sevse de ciddi anlamda narsist bir insan ile beraberim. Sürekli olarak kendinden bahsedip, kendini öven (bazen benim konuşmama fırsat bile vermeyen), sürekli insanları eleştiren biriydi. Kimi zaman beni de över ama çoğunluk kendisindedir. İlk zamanlarda böyleydi, hatta hoşuma gittiği zamanlar bile olmuştu. Kendini överken söylediği şeyler sonucunda ne kadar başarılı bir insan olduğunu düşünmüştüm.

Zamanın geçmesi ve ona alıştığım dönem zarfında gözlerim kör oldu. Ama ben değiştim. Eskiden şen şakrak neşeli bir insandım, hatta o olmadığı her ortamda hala öyleyim ama o olduğunda sözüm kesilecek, konuşamayacağım, fikirlerim konusunda ondan ters tepki alacağım diye konuşmaz oldum.

Sessizleştim, içime kapandım, üzüldüm, günler oldu hüngür hüngür ağladım ama içimdeki sevgisini (belki de bağımlılığını) içimden atamadım. Sevgi bağımlılık diyorum da belki de sadece acımaktır diye düşünüyorum bazen. Gün geldi dayanamadım ayrıldım, karşımda ağladığını gördüm. Günlerce gözümün önünden gitmediği ağladığı, gözlerinin kıpkırmızı olduğu hali.

Dayanamadım gittim barıştım, düzelelim dedim ama düzelemedik. O düzeldi sanıyor, belki çabalıyor ama ben her gün mutsuzum, her gün üzgünüm. Yanında olma isteği bile azalıyor.

Hatalarımın olduğunu en farkettiğim andayım, o yanımdayken başkasına ihtiyacımın olmadığını düşünerek arkadaşlarımla görüşmeye görüşmeye aramı açtım. Şimdi kime gitsem müsait değil. Danışabileceğim birisi bile yok, yalnızım. O yüzden birisine ihtiyacım var.