Nasıl ilerleyeceğimi bilmiyorum?

Aslında biraz dertlerimi dökmek istiyorum. Benim 4 senedir sevgilim vardı. Ailem çok karşıydı o doğudan biz egeden, uzak mesafe ve internet üzere tanışma falan. Neyse yinede vazgeçmedik babamla tanıştı babam onada dedi hoş bakmıyoruz ilişkinize diye ama bırakmadık birbiriimizi. Ailemi pek sevmemeye başlamıştı zaten ki normal bu durumda bence. Annemde 1.5 ay önce meme kanseri fark edildi. Sevgilime anlatıyordum herşeyi ve ne kadar üzüldüğümü biliyordu aslında. Annemin ameliyatına bir hafta kala ben saçma bir espri yaptım ama emoji de eklemiştim yani şaka olduğu belliydi. Anneme ve bana hakaret edip beni engelledi her yerden. 1-2 gün ona ulaşmak ve konuşmak için uğraştım ama sonra gücüm kalmadı kafam dolu diye bıraktım. şu an 3 haftadır hiç iletişime geçmedik. Çok kırgın ve kızgınım zor günümde benim yanımda olmadı ve hasta anneme hakaret etti. Bir yanda da kendimi bildiğimden beri etkilendiğim biri vardı. Yakın çevreden diye hep mesafe koydum ve sevgilim olunca zafen hiç alakam kalmamıştı hatta sevgilim varkene o aklımdan bilene gecmiyordu. Bu kişi bir kaç güne nişanlancak. Daha yeni duydum ve duyduĝumdan beri karnım ağrıyor ve istemeden üzülüyorum. O kişi mutlu olmayı kesinlikle hak ediyor ama içim içimi yiyor. Evlenmek istiyordu ama evlenecek kişi bulamıyordu. Arkadaşı biri var tanış evlenebilenecek iyi biri demiş öyle tanışmış o kızla. Annesi beni veya benim kardeşimi gelini olarak istiyormuştu ama oğlu yakın çevremizden kardeş gibi büyüdük demiş. Bunu duyunca biraz daha içim cız etti. Kafa dengimde biriydi ilgi alanlarımız mizahımız müzik zevkimiz çok benziyordu. Kendime kızıyorum belkide onunla olabilirdi diye. Kendime sonra daha çok kızıyorum nişanlanıyor masil böyle bir şey düşünüyorum diye. Kafam çok karışık. Annemle ilgilendim hic boş durmadım ama şimdi yavaş yavaş kendi hislerimi kontrol edemiyorum. Beni zor günumde bırakan birini istemiyorum. Nişanlısından ayrılan birini de istemem. Neden ama hala kafama takılıyorlar anlamıyorum. Nasibim beni bulur diyorum ama mutlu çiftler görünce istemeden özeniyorum ve kıskanıyorum galiba. Nazar değdirmemek için ve bi an şeytana uyup fesat olmamam için eşiyle falan paylaşım yapanları sessize aldım. Böyle biri olmak istemiyorum şimdiye kadar kimseye bilerek zararım dokunmadı dokunsunda istemiyorum. Bende mutlu beni seven ve zor günümde elimi tutan bir eş istiyorum. Bunları birine anlatamam da utanıyorum düşüncelerimden. Kıskançlığım nasıl geçer ve benim yerimde siz olsanız ne yapardınız?