Biraz içimi döktüm, yazacak çok şey vardı ama karakter sınırı olduğu için yazamadım detay anlatabilirim yorumlarda?

Erkek arkadaşım uzun zamandır bana karşı ilgisiz olduğunu hissediyorum. Eskiden neredeyse her gün beraber vakit geçirip yan yana olurduk. Fakat şu an beraber vakit geçirmelerimizi minimum seviyeye indirdik. Beraber yan yana geldiğimiz zamanlarda ise cinsel anlamda bir yakınlık kurmuyor hatta ufak bir yakınlaşma dahi olmuyor. İlk başlarda her gün bende kal yanımda ol diyen adam gitti yerine bambaşka bir adam geldi. Geçen gün beni eve bırakmak istediği halde seninle uyumak istiyorum diyerek onun evine geçtim. Ve anlamsızca bana bakınca sabah işi olduğu için, sabah erkenden evden çıkarım dedim. Oysaki o işe gittiğinde onun evinde kaldığım zamanlarda olmuştu. Ama bir sınır var ve hem onun evinde hem de onun kendisinde kendimi gidilmesi beklenen bir misafir gibi hissediyorum. Bana karşı saygısız, sert ve kaba davranışlar sergiliyor. Benim dışımdaki başka kadınlara karşı gösterdiği nezaketi inceliği gördüğümde canım yanıyor. Beraber bir plan yapmaktansa arkadaşlarının da içinde olduğu planlar oluşturmaya çalışıyor. Oysaki bazı şeyleri onunla başabaşa deneyimlemek istiyorum. Kendimi ona zorla kabul ettiriyormuşum gibi hissediyorum. Ona hissettiğim şeyleri söylemek istediğimde bunları duymak istemiyor ve sinirlenerek tepki veriyor. İnsanların yanında sevgisini ve ilgisini gösterme konusunda zayıf kalıyor. Güzel pek bir şey çıkmaz ağzından bu sorun değil fakat kötü olumsuz şeylerde hiç eksik olmaz. Ona bir defasında bana hiç güzelsin dememişsin demiştim bana narsistsin bir insan neden bunu duymaya ihtiyacı olsun demişti. Oysaki bunu soruyordum sebebi hep beni eleştirip özgüvenimi kırdığı için. Ortalama güzelliktesin öyle wow da denilecek bir kadın değilsin diyip milletin eşi hakkında evet güzel derdi. Bir şey giydiğimde bu da ne biçim pantolon derdi. Tatlı şirin şeyleri sevdiğim için çocuk derdi. Yemek yapıp koyunca önüne eline sağlık demeden böyle olsa iyi olurdu sert olmuş derdi. Güzel bir çift cümle duymadığım adamdan hep eleştiri cümleleri duyduğum için ki çok daha fazlası sorunca bir de offff derdi. Yaşadıklarıma bir gün göz yaşı dökmeden geçtiğim bir zaman olmadı. Onun kolunun altında uyurken dahi gözümden yaş akardı. Bu ilişkinin benim için iyi olmadığını ilk farkettiğim andan itibaren ilişkiyi bitirmek istedim. Ama ona kendi içimde şans verdim hem de defalarca. Değişebileceğini söylediği için. Fakat değişen bir şey yok. Hayatıma aldığım insanla öylesine vakit geçirmek isteyen biri değilim. Fakat bu hal ve tavırları ile de evlilik konusunda ciddi düşünemiyorum. Sevgisini göstermekten çekinen bir adamın çocuğumun babası olmasını istemiyorum. Sevgiyle büyüyen bunu göstermekten çekinmeyen bunu doya doya yaşayan mutlu çocuklar yetiştirmek istiyorum. Birine dokunmak onu gözünden sakınmak kırılmasından korkmak bunlar önemlidir. Ama o benim yüzüm düşse bunu önemsemiyor bile. Eskiden gözleri beni arardı şimdi umrunda değilim bile. Yazacak çok şey var ama karakter sınırı var