Kaderimizdeki kişi çabamıza bağlı mıdır?

Yani Rabb'im bana birini uygun görüyorsa onun bana nasip olması için çaba sarf etmem mi gerekir? Yoksa o kişi zaten bana nasip olur mu?

Peki şöyle sorayım 😁 Üniversiteden tanıdığım biri var aslında içimden bir his onun kaderim olabileceğini söylüyor ki böyle düşünmek için nedenlerim de var ama yanılıyor da olabilirim. Şöyle bir soru var kafamda; eğer o doğru insansa Rabb'imin bana uygun gördüğü kişiyse mutlaka nasip olur mu? Yoksa sadece çabayla mı mümkün? Eğer çabalamazsam nasip olmaz mı? Diyelim ki çabalamam gerekiyor ne yapacağım? Mesaj mı atacağım? Ama 6 yıl geçti üstünden hiç konuşmadık çok saçma olur mesaj atmam da. İşin içinden çıkamıyorum ben. Sen olsan ne yapardın? 😁

O zaman beklemeye devam mı? 😂 İşte bilmediğimiz için bu kadar düşünüyorum ya bende zaten. 😂

Bu durumda mesela o mesajı atmak bir çabadır öyle değil mi? Peki o mesajı atmazsam çabalamamış olacağım ki kaderim de ona göre şekillenecek? Ya da o mesajı atmasam bile yani çabalamasam bile kaderimdeki kişi oysa biz yine bir araya geleceğiz öyle mi? Hangisi doğru? 😁

Peki ikisi de birbirine zıt iki düşünceyken nasıl doğru olabiliyorlar? 😁

Ama adım atarsam yaşayacağım kaderimle beklemenin sonucu yaşayacağım kaderim birbirinden farklı olur öyle değil mi? İki seçenek iki farklı kader. Sonuç benim adım atıp atmayışıma bağlı? Doğru mu?

Peki bu durumda adım atmalı mıyım atmamalı mıyım? Mesela adım atarsam güzel bir kaderim mi olur? Adım atmazsam kötü bir kaderim mi olur? 😂

Çok mu ince düşünüyorum? 🙈😂

O kadar zeki olsam buralarda sorularıma cevap aramazdım sanırım😂

Zeka kuşku seviyesine bağlıysa ben baya zekiyim demektir. 😂😂 Bide sorulara cevap bulabilsek😂 6 yıl sonra yazmakta saçma olur 😂

Dalga mı geçiyorsun😂

Peki Rabb'im birini uygun görüyorsa bana onun bana nasip olması için çabalamalı mıyım?

Peki adım atmamak kaderim olmadığını mı gösterir? Ya da adım atmasam bile o bana nasip olur mu? Kader konusu çok derin ve hakkında bilgi olmayan bir konu. Biz nasıl çıkacağız ki işin içinden? Kadere dair bildiğimiz tek şey kaderin çabamıza bağlı kılındığı.

Haklısın belki de ama son bir soru daha sorayım. Kaderim olabileceğini düşündüğüm kişiyi -ki bazı nedenlerim var böyle düşünmem için- üniversiteden tanıyorum. Ve mezun olalı 6 sene oldu. 6 senedir konuşmadığım biri. Çabalamak adına yapabileceğim tek şey mesaj atmak. Ama 6 yıl sonra mesaj atmak çok saçma olmaz mı? Kaldı ki sandığım gibi doğru insan o olmayadabilir sonuçta. Sen yerimde olsan ne yapardın?

@gizli ama ben neyin mantıklı neyin mantıksız neyin doğru neyin yanlış olduğunu ayırt edemiyorum bu tür konularda. Karar veremiyorum hep bir şüphe içinde kalıyorum.

@güney sağol ya çok yardımcı oldun 😂

Duygusal bir bağ vardı ve sanırım karşılıklıydı ama aramızda hiçbir şey geçmedi. Hislerle sınırlı kaldı. Zamanı mı değildi nasip mi değildi çabalamadığımız için mi olmadı bilmiyorum. Efendi, düzgün, iyi biriydi. Arada rüyamda görüyorum genelde saçma rüyalar oluyor. Ama bazen öyle tesadüfler oluyor ki kaderim mi acaba diye düşünüyorum. Ama belki de ben fazla anlam yüklüyorumdur. Onu da bilmiyorum. Ne yapacağımı da bilmiyorum. 😁

Neden böyle düşünüyorsun peki? 😁

Ne 6 yılı? 29 yıldır hayatıma biri girmedi benim😂 6 yıl sonra mesaj atmak çok tuhaf olmaz mı ama ya? 😁

Aslında ben dini açıdan düşünüyorum bu konuları daha çok. Mesela onun hakkımda hayırlı olmadığını, Rabb'imin bana uygun gördüğü kişinin o olmadığını bilsem şu dakika unuturum, umursamam. Bana onu düşündüren şey acaba doğru kişi o mu, hayırlı olan o mu düşüncesi. Şöyle bir düşüncem var: ya Rabb'im onu bana uygun görüyorsa ama nasip olup olmamasını çabama bağlı kıldıysa ve adım atmam için ufak işaretler gönderiyorsa ama ben beklemekten başka bir şey yapmadığım için bu bana nasip olmazsa? İşte tam olarak böyle düşünüyorum. Ama diğer yandan ya bu düşünce şeytan vesvesesiyse ve benim aklımı boş şeylerle doldurup Allah'tan uzaklaştırmaya çalışıyorsa diye de düşünüyorum. 😁

Yaşımın hayatımın, işimin bir önemi yok ki. 😂

Onu da düşündüm. Belki de zamanı değildi. Sonuçta zamanında hayırlısı var. O zamanlar ki benle şu zamanki ben bir değiliz ki. Peki o kişide saplanıp kalma nedenim ne sana göre?

Ben işi vardır diye düşünmem ki hiçbir zaman. Ona bağlamam yani nedenini. Ya nasibim olmadığı içindir ya da doğru zaman olmadığı için.

Ne hale gelmiş insanlar pardon? Kader konusuna fazla kafa yordum ve insanların fikrini almak için bir soru sordum. Dolayısıyla kendimi, düşüncelerimi, inançlarımı da ifade ettim ki karşı tarafın görüşünü alabileyim. Saygı duymak çok zor bir şey değil. Zaten cevabımı da buldum.

Eğer ön yargıyla yaklaşmasaydınız ve bu soruyu samimiyetle sorsaydınız belki detaylı bir açıklama yapardım lakin yine de görüş paylaştığınız için şu kadarını söylemekle yetineyim: akışına bırakmaya karar verdim.

Ben yazdığım hiçbir şey de kesin bir kanıda bulunmadım ki aslında. Benimki sadece sorgulamaktan ibaretti. Kafamdaki düşünceleri paylaştım. Zaten kaderle ilgili inandığım kesin bir şey olsa neden böyle bir soru sorayım ki? İnandığım şey şu sadece: ne olursa olsun her şey de bir hikmet vardır. Hiçbir şey nedensiz değildir. Ayrıca sayılar da önemsizdir benim için. Genel olarak konu ve olaylara her açıdan bakarım. Fazla ince düşünürüm. Bu konuda onlardan biriydi. Ve inandığım bir başka önemli şey de insanlara, düşüncelerine ve inançlarına saygı duymak gerektiği.

Benim bir şeye saplanıp kaldığım yok da sen tek bir noktaya saplanıp kalmışsın. Bence tartışmanın da bir manası yok bence. Birbirimizi anladığımızı düşünmüyorum. Kim bilir belki de ben anlatamaşımdır derdimi. Sadece şu kadarını söyleyeyim benim sorguladığım şey kaderdi, kaderin işleyiş şekliydi. Bir kişi ve olay üzerinden sordum sorumu ama genel bir soruydu o kişi şu an gündemimde bile yok. Geçti gitti.

Peki şöyle sorayım: Üniversiteden tanıdığım biri var aslında içimden bir his onun kaderim olabileceğini söylüyor ama yanılıyor da olabilirim. Şöyle bir soru var kafamda; eğer o doğru insansa Rabb'imin bana uygun gördüğü kişiyse mutlaka nasip olur mu? Yoksa sadece çabayla mı mümkün? Eğer çabalamazsam nasip olmaz mı? Diyelim ki çabalamam gerekiyor ne yapacağım? Mesaj mı atacağım? Ama 6 yıl geçti üstünden hiç konuşmadık çok saçma olur mesaj atmam da. İşin içinden çıkamıyorum ben. Asıl soru şu: mesaj atmak bir çabadır sonuçta. Peki mesaj atarsam yani çabalarsam o kişi kaderimse nasip olur bu durumda? Ama mesaj atmazsam yani hiç çabalamazsam o kişi doğru insansa bile çabalamadığım için kaybetmiş olur muyum? Yoksa çabalamasam bile yani o mesajı atmasam bile bana nasip olur mu o kişi?

Hayır 😂 biraz manyaklık gibi görünüyor ama onun kaderim olabileceğini düşünmek için nedenlerim de var. Tabi neden dediğim şeyler benim yanılgım da olabilir. Bilmiyorum 😂

Mesela otobüsteyken birlikte yemek yemekten bahsetmişti biraz o biraz ben şakaya vurduk falan. Otobüsten inince ne o yemek dedi ne ben ayrıldık öyle. Bu adım sayılır mı bilmiyorum. 😂

Yok bu 6 yıl önceydi. 6yılda hiçbir şey olmadı. Bir merhaba bile yazmadık 😂

Aslında 6 yıldır düşünüyorum diyemeyiz. Arada aklıma geliyor işte. Ölüp bitmiyorum sonuçta. Sadece seneler önce gördüğüm bir rüya düşündürtüyor beni. Ama o rüya kaderim olduğunu da göstermez. Başka bir anlamı da olabilir sonuçta. 🙈

Haklısın sanırım bazı şeyleri çok düşünmemek akışa bırakmak lazım belki de. Hem ne anlama geldiği belli olmayan bir rüya sonuçta. Şimdiye kadar düşünmem bile hata belki de. Kader konusuna fazla kafa yoruyorum sanırım.

Ben fazla mı saldım acaba diye şüphe ediyorum bazen. Bütün ipleri bıraktım elimden. İlk defa bugün bir şeylerin endişesine kapıldım uzun zaman sonra.

İstediğim şeyleri yapıyorum zaten aslında. Şükür hayatımda bir sıkıntım yok. Ama sadece evleneceğim kişiyi merak ediyorum. Elimden kayıp gitmesinden korkuyorum sanırım. Bilmiyorum belki de iman eksikliğinden böyle hissediyorumdur.

Neden ki? Yeterince inanıp güvensem böyle kaygılarım olmaz 😁

Neyle ilgisi var peki? 😁

Dua edip gerisini Allah'a bırakmak en güzeli 😁

Sen inançlı değil misin? 😁

Baştan söyleseydin ya 😂 bende ne anlatıyorum😂

Yok konuşmamak demeyelim sadece beni anlayabileceğin konular değil başka açılardan bakıyoruz olaya. Ben daha çok işin dini boyutundayım çünkü. Yani burada benim asıl sorduğum şey kader ve kaderin işleyişi 😁

Tabi insanın kaderi çabasına bağlı kılınmıştır 😁

Sen neye ne kadar inanıyorsun peki?

Ona bende inanıyorum ama bir yaratıcı olduğuna da mı inanmıyorsun?

Her şeyin öylece kendiliğinden var olduğuna inanmak mantıklı mı peki?😁

Bu kadar kusursuz bir düzenin, böylesi bir dengenin gerçekten kendiliğinden oluştuğuna inanmakta bana mantıksız geliyor. 😁 Yaşamımızın bir nedeni olmalı sonuçta?

Nesi kusurlu? 🤔

Sonsuz olmaması mı kusur? Doğanın dengesini bozan da insan değil midir?

İnsan aciz ve zayıf yaratılmıştır dünyada imtihan yeri sonuçta. Kusursuz olan insan bedeninin işleyişi. Organların çalışması...

Ama bu söylediğin sana özgü bir durum. Yani normal insan bedeninde solunum sıkıntısı yok. Normal insan bedeni kusursuz bir işleyişle yaratılmış. Hastalıklar normalin dışında kişilere özgü durumlar.

Ahaha hayır anormal değil de rahatsızlığın var yani. Hastalık dediğimiz şeyler, yahut doğuştan gelen engellere de imtihan diyoruz biz. Bazen şükretmeyi unutuyoruz ve Rabb'im bunu hatırlatmak için de hastalıklar veriyor ve farkına varmamızı sağlıyor. Sağlığın değerini anlamış oluyoruz bu şekilde... Rabb'imin nimetlerini anıyoruz. Yani ben buna inanıyorum. 😁

Aynı şekilde senin inanmayışın da bana mantıklı gelmiyor aslında. 😂 Yörüngeler, dünyanın yuvarlak oluşu, gezegenlerin bir yörüngede ilerleyişi, güneş ve ayın her gün doğup batışı, gece, gündüzün zamanı göstermesi, minicik bir karıncanın boyundan kat kat büyük yükü taşıyabiliyor oluşu, her hayvanın, her canlının kendine özgü bir yaradılışı, bir özelliği, bir doğası varken ve insanların arının yaptığı balı, ineğin sütünü, tavuğun yumurtasını yiyip içtiği düşünülünce, bitkilerin canlılar için oksijen sağladığı da eklenince... Demek istediğim bütün bu dengenin, bütün bu bağlantıların, varoluşun kendiliğinden oluştuğuna inanmak, biz insanların bir varoluş amacı olmadığını düşünmek hiç mantıklı gelmiyor. 😂

Dinle bilim de birbiriyle iç içe zaten. Bunların bilimsel açıklamasının olması bir yaratıcının olmadığı anlamına gelmiyor. Aksine bunlar bir yaratıcının varlığına işaret bence. Ayrıca insanlar tarih boyunca varoluşu sorgulamışlar. Neden diye sormuşlar. Varoluş nedenini sorgulayan, buna bir cevap arayan filozofların da bir bildiği vardır heralde? Bu da bence insanın içgüdüsel olarak varlığının bir nedeni olduğunu bilişinden ileri geliyor. Farkında ama adını koyamıyor ve bir arayış içine giriyor. Düşünüyor, bakıyor, görüyor ve "hayır, mutlaka bir varoluş nedeni olmalı" sonucuna varıyor. Öylesine, yiyip içelim, gezip tozup eğlenelim diye gelmedik dünyaya harelde? Bütün mahlukat, varlıklar, bu denge ve ölçü düşünüldüğünde bütün bunlar amaçsız, nedensiz olamaz. Yediklerimizin bile bir ölçüsü var. Yağan yağmurun bile ölçüsü var. Fazla yağınca felaket yağmayınca kuraklık oluyor. Sevginin bile fazlası zararken hiçbir şey boşuna olamaz. Bir nedeni mutlaka olmalı.

Her türden insan var yeryüzünde. Farklı inançlar, farklı düşünceler, farklı bakış açıları... Buna karşı değilim. İnsanları bunlara göre yargılamıyorum. Kimseye inancımı veya düşüncelerimi de dayatmam zaten. Ve insanların inançları da Allah ile kul arasındadır. Her şeyden önemlisi iyi ve ahlaklı insan olmayı başarabilmek. Bütün farklılıklara rağmen iyilik ve ahlak konusunda tek bir paydada buluşabilirsek dünya güzel bir yer haline gelir.

Çünkü insanlar kendilerine verilmiş en büyük nimetlerden biri olan beyinlerinin, akıllarının farkına varıp kullanamıyorlar. Sorgulamıyorlar, kör bir inançla takılıp gidiyorlar birilerinin peşinde. Aklını kötüye kullanan kesim var birde. Bunlarda sadece aklını kullanıp kalbini, vicdanını hiçe sayanlar. Dünyayı güzelleştirecek olanlar hem aklını hem kalbini kullanabilenler. 😇

Sadece kendi çıkarlarını düşünüp masum insanların zarar görmesini umursamayacak kadar kalbi katılaşmış bir insan kötüdür zaten. Savaş çıkarmak gibi insanlık suçu işleyen şahısları kast ediyorum aslında. Kalbi katılaşmış, vicdanını kaybetmiş, acımasız insanlar kötüdür. Sadistler kötüdür. Bir insanın başkalarına yaptığı kötülükler onu kötü yapmaya yetmeyebilir. Sonuçta insanız. Zayıf yaratılmışız, aciziz. Nefsimize yenilir hata yaparız. Başkalarına zararımız dokunabilir, kalp kırabiliriz. Ama önemli olan iyi bir insan olarak kalmanın savaşını vermek bence. Vicdanını kaybetmemek. Yani akıl ve kalp arasındaki o dengeyi koruyabilmek. Akıldan yoksun kör bir inanç kadar inançtan, sevgiden yoksun bir akıl da tehlikelidir. Al birini vur ötekine yani. 😇

😁

Ben uzun zaman önce bıraktım siteyi internet ortamında kimseyle tanışmıyorum. Siteye kırk yılda bir soru sormak için giriyorum o kadar. İnternet girdap gibi insanı içine çekiyor zamanını öldürüyor. İradesi güçlü bir insan değilim zaten. Paçayı kurtaramıyorum. Şimdi tanışalım arkadaş oluruz desem telefona saplanıp kalacağım. 😂

Seninle ilgili değil zaten. Güzel bir sohbetimiz olabilirdi belki ama telefona bağımlı hale gelmek istemiyorum. İradem zayıf o yüzden uzak durmaya çalışıyorum 😁

Teşekkür ederim sohbet için 😇

Rica ederim 😁

Peki nasıl bir çaba sarf edilebilir ki?

O kişiyi nerden bilebiliriz ki? Mesela tanıdığım biri var ve o acaba doğru insan mı diye düşünüyorum. Ama uzun zamandır görüşmedik hiç. Mesaj atmam çok abes olur. Hem acaba o kaderimdeki kişi mi sorusunu bana sordurtan Allah mı? Yoksa şeytanın aldatmacası mı? Nerden bilebilirim ki?

Peki teşekkür ederim 😇

Gönül ilişkisinden ziyade kaderden bahsediyorum aslında. 😁

Sorun değil 😇 teşekkür ederim

Neden böyle söyledin? 😁

Ama kader çabamıza bağlı kılınmamış mıdır?

Ama sonuçta kaderimiz çabamıza bağlı kılınarak yazılmış. Yani ben şu an çabalamazsam kötü bir kader yazılmış olacak ama çabalarsam kaderime güzel şeyler yazılmış olacak? Böyle değil mi? 😁

Peki herkese sorduğum şekliyle sorayım o halde. Üniversiteden tanıdığım biri var ve kaderim olabileceğini düşündüren nedenlerim var. Ama olmayadabilir sonuçta. Mezun olalı da olmuş 6 yıl. Bu süre zarfında hiçbir iletişimimiz de olmadı. Ama sık sık aklıma kaderim o mu sorusu geliyor. Şimdi asıl soru şu: bu kişi kaderim mi? Kaderimse nasip olur mu? Yoksa çabama mı bağlı kılınmıştır? Çabalamadığım için onu kaybetme ihtimalim var mı? Adım atmalı mıyım yoksa beklemeli miyim? Doğru olan hangisi?

Ben rezillik kısmından çok dini kısmındayım işin. 😂 Dini açıdan düşünüldüğü zaman kader baz alındığında yapılması gereken şey nedir? Beklemek mi? Yoksa adım atmak mı? 😂

Mesela onun hakkımda hayırlı olmadığını, Rabb'imin bana uygun gördüğü kişinin o olmadığını bilsem şu dakika unuturum, umursamam. Bana onu düşündüren şey acaba doğru kişi o mu, hayırlı olan o mu düşüncesi. Şöyle bir düşüncem var: ya Rabb'im onu bana uygun görüyorsa ama nasip olup olmamasını çabama bağlı kıldıysa ve adım atmam için ufak işaretler gönderiyorsa ama ben beklemekten başka bir şey yapmadığım için bu bana nasip olmazsa? İşte tam olarak böyle düşünüyorum. Ama diğer yandan ya bu düşünce şeytan vesvesesiyse ve benim aklımı boş şeylerle doldurup Allah'tan uzaklaştırmaya çalışıyorsa diye de düşünüyorum.