Türk erkegiyle evlenmek hata mı? Neden istedigim gibi birini bulamiyorum? Bu ulkede istedigimden yok mu?

Benim bir iliskim nişana yani ciddiye dogru giderken ben bozdum. Yanimdaki erkege bakinca ben bununla bu sekilde bir ömür geciremem dedim.

Simdi de baska bir iliskim nişan olayina kadar geldi. Nişanlıyız ve iste hazirliklar icin uğraşıyoruz. Simdi onceki iliskimde de bu iliskimde de sorunlar sunlar. Yanimdaki erkeklerin sorumsuzlugu. Sadece çalışmayı sorumluluk olarak gorup diger islere ellerini atmamalari. Ilkinde de bu sorumsuzlugu farkettigimden bundan ne koca olur, ne de baba olur tum yuk ve sorumluluklar üstüme kalir bende altinda esilirim dedim oyle bitirdim iliskiyi.

Simdikinde ise nişana kadar normaldi her sey. Ki ikisiyle de konustum. Bak bende calisiyorum, her seyi uzerime yikma, senden ev islerinde, yemekte, cocuk bakiminda destek bekliyorum. Sen benim yetisemedigim yerde tamamlayici olmalisin, ben senin senin yetisemedigin yerde tamamlayici olmaliyim. Birbirimizi tamamlayarak bu evliligi yürütelim dedim. Ozellikle simdikine. Turk erkeklerinde buyuk konusup, abartip, söz verip yapmama olayi var.

Tabi üstüne artik biraz daha garanti altina almaya başlayınca ilgisizlik vs gibi durumlarda var. Ya da evlenmek isine gelmiyor bilmiyorum bir tuhaf bu siralar. Ben işten cikip evi temizlemeye, esyalari yerlestirmeye gidiyorum. Nisanlimi da çağırıyorum gel bana yardim et diye ve ozellikle artik gec geldigini dusunmeye basladim. Cagiriyorum 45 dk sonra falan geliyor mesela. Uyuyordum, işte cok yorulmusum, kafam daginikti kusura bakma vs gibi bahenelerle geliyor. E bende yoruluyorum ama bir seyler icin, gelecegimiz icin caba harciyorum ve bu beni yordugu gibi sogutuyor ayni zamanda ona karsi. Beni burada yalniz birakan, ömür boyu da yalniz bırakır diye dusunuyorum.

Zamaninda gelse de yapacagi seyleri surekli soylemek sıkıntı oluyor. Sanki işçime emir vermisim gibi hissediyorum. Kendisi dusunup bir seyleri halletse benim kafamda da bu kadar sey yiginla birikmeyecekve cok konusuyor, cok sey istiyor konumuna da dusmeyecegim bu durumda.

Bu iki erkekte de sorumsuzluk vardi. Ben simdi bu durumda nasil evleneyim, nasil bunlari baba yapayim. Sadece calisma sorumlulugunu goren erkeklerle nasil olacak bu evlilikler? Kadin olarak robot degiliz ki insaniz. Ben ya da diger kadinlar kocasina maddi destek sagliyor, erkegin yukunu aliyor da biz niye yükümüzü paylasamiyoruz bu erkeklerle?

Ya ben birbirimizi tamamlayabilecegimiz, sorumluluk sahibi olan, bu işleri, cocuk bakimi gibi seyleri kendi gorevi gibi de gorup yapabilen, benim yukumu de paylasabilecek, duygusal anlamda da beni tatmin eden, sevildigimi, koymet gordugumu hissettigim, bir partner, hayat yoldasi arıyorum ya. Cok mu sey istiyorum anlamiyorum ki. Bir erkekten bu ulkede istemem gereken sey varligi ve nefes alip veriyor olmasi mi gerekiyor? Yani bu ulkedesadece bu seçeneklere mi mahkumum bir kadin olarak?

Yani kendimde görüyorum, calisan kadin meslektaslarimda da goruyorum, sosyal medyada kadinlarin sitemlerini de goruyorum bizim erkekler icin kadina ilgi göstermek, seviyorum demek belli ki cok zor.