arkadaşlar 2 ay önce erkek arkadaşım evlenme teklifi etti, kabul ettim ve yüzük taktık. ben 4 ay önce annemi kaybettim, o yüzden aileleri karıştırmadan söz verdik birbirimize, öyle sözlenme yani. her şey çok güzel, sevgilimin çok iyi bir eş olacağına, beni her zaman çok seveceğine inanıyorum, bende onu seviyorum ama son günlerde emin değilim yani onu istediğime emin değilim. nasıl anlatılır bu duygular bilmiyorum ayrılmak istemiyorum ondan, mesela şöyle; ben kötü zamanlar geçiriyorum annemden sonra, babam zaten yok. benden küçük iki kız kardeşim var artık onların hem annesi hem babası oldum.
sorumluluklarım çok fazla ve bazen ağır geliyor ağlamak istiyorum ama sevgilim ağladığım zamanlar benle konuşmuyor. sen ağla, ağlaman bitince beni ara diyor mesela halbuki o anda ben sadece ona sarılıp ağlamak istiyorum çünkü sarılacak başka kimsem yok. o anda yanımda olmak istemiyor, hep gülelim cıvılcıvıl olalım istiyor, onla beraberken hep pollyannacılık oynamak zorunda kalıyorum. bu da beni daha çok yoruyor. hep kendim gibi davranamıyorum yanındayken onla konuşurken. beni anlamıyor, anlamıyor, anlamıyor. hep yanındayım ne sıkıntın varsa çözelim diyor benim sıkıntılarım çözülecek gibi değil ki, maddi değilki manevi. mutlu değilim ve ömrümü benim mutsuzluğumu paylaşmak istemeyen biriyle geçirmek bana korkutucu geliyor. 24 yaşındayım, kendimi 40 yaşında hissediyorum, geleceğimden endişeliyim. onla konuşmayı denedim, ayrılık konuşması değildi beni anlaması için konuşmak istedim, bırakma beni diye yalvarmaya başladı, bu konuşma onu da üzdü beni de. çok moralsiz ve mutsuzum.
bana bir önerisi olan var mı?
sorumluluklarım çok fazla ve bazen ağır geliyor ağlamak istiyorum ama sevgilim ağladığım zamanlar benle konuşmuyor. sen ağla, ağlaman bitince beni ara diyor mesela halbuki o anda ben sadece ona sarılıp ağlamak istiyorum çünkü sarılacak başka kimsem yok. o anda yanımda olmak istemiyor, hep gülelim cıvılcıvıl olalım istiyor, onla beraberken hep pollyannacılık oynamak zorunda kalıyorum. bu da beni daha çok yoruyor. hep kendim gibi davranamıyorum yanındayken onla konuşurken. beni anlamıyor, anlamıyor, anlamıyor. hep yanındayım ne sıkıntın varsa çözelim diyor benim sıkıntılarım çözülecek gibi değil ki, maddi değilki manevi. mutlu değilim ve ömrümü benim mutsuzluğumu paylaşmak istemeyen biriyle geçirmek bana korkutucu geliyor. 24 yaşındayım, kendimi 40 yaşında hissediyorum, geleceğimden endişeliyim. onla konuşmayı denedim, ayrılık konuşması değildi beni anlaması için konuşmak istedim, bırakma beni diye yalvarmaya başladı, bu konuşma onu da üzdü beni de. çok moralsiz ve mutsuzum.
bana bir önerisi olan var mı?
Güncellemeler
+1 yıl
eklemeyi unutmuşum, 18 aralıkta askere gidecek, asker öncesi ayrılmak fikri ona da yük olacak, 1 yıl zaten asker stresi bir de noldu ne olacak sıkıntısıyla nasıl geçer onun için.
Aşk İlişkileri
Kadın Emeği
Gündem
Cinsel Yaşam
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Dünya Kupası
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
YKS2026
Diğer
En İyi Cevaplar