Bu acıyı atlatamıyorum, bazen intiharı bile düşünüyorum ne yapmalıyım?

Lise bir zamanlarında tanışmıştım onunla, çok güzeldi, özeldi benim için. Onu görünce dilim tutulurdu kantinde, sonra bir gün açılmıştım sevgili olmuştuk her şey çok güzel gidiyordu her şeyimdi o benim lise bir iki üç derken koca bir dönemi bitirmiştik artık üniversiteye geçmemize bir sene kalmıştı okullarımız aynıydı her şey çok güzel gidiyordu. Tanıdığım en sadık insandı güzel bir hayatım vardı arkadaşlarımı da iyi sanıyordum hiç zararları olmamıştı hiç kötü bir şey yapacaklarını düşünmezdim zaten öyle dolu dolu değildi arkadaş çevrem her insanı seçerdim yerine koyardım gözümde. Sezon sonunda son idmanımızı yapmıştık saat 21 de. Daha günün başında bir huzursuzluk vardı içimde. Adam akıllı top sektiremiyor şutlarım airball gidiyordu tüm idman boyu, hayatımın en kötü idmanlarından birini yaşamıştım o gece. İdman bitince her zaman terliklerimi giyer soyunma odasında 10-15 dakika uzanır telefona bakardım, o günde öyle yapacaktım kızla en son sabah konuşmuştuk kütüphaneye gidip ders çalışacağını söylemişti benim çok güvendiğim erkek arkadaşımla ama hiç bir mesaj bile yazmamıştı onca saat boyu o mesajdan sonra, bende meraklandım ve aradım kapalıydı telefonu ben endişelenip panik yaparken tekrar kez bastım arama butonuna ama nafileydi açan yoktu. Kütüphaneye beraber gittikleri için yanındaki arkadaşımı aradım ama o da açmadı aklıma olumsuz şeyler geldiğinde ne saçmalıyorsun sen dedim kendi kendime. Kızla 3 senedir neredeyse çıkıyorduk çok mutluydum onunla, asla inanmazdım bunu yapacağına. Ağrıyan bacaklarımı umursamadan hızlıca kalktım gittim kütüphaneye ama kapalıydı. Ordan da eve geçtim ama içimde bir huzursuzluk vardı bi türlü çözemediğim. Gece boyu aradım durdum meraktan ölecektim artık ciddi anlamda. Uyuya kalmıştım, öğlen uyandığımda girdim telefona kızdan günaydın mesajı vardı kalpli şekilde rahatlamıştım iyi olduğunu anladığımda, ne olduğunu sorduğumda sarjım bitmişti eve geçince yorgunluktan uyuya kaldım haber veremedim özür dilerim demişti, o an çok rahatlamıştım ve inanmıştım ona. Hayatıma devam ediyordum normal şekilde ve bir gün arkadaşlarımla buluşalım dedik 3 kişiydik zaten ama o gün ikiside garipti birbirlerine kaş göz yapıyorlardı cafede anlayamamıştım bir şeyi ve anlatmaya başladı biri öbürünü savumaya çalışıyordu çaresizce, anlarsınız ki o gün düşündüğüm şey başıma geldi. Aldatılmıştım en yakın arkadaşımla öyleki hala aynı şekilde kötü hissediyorum hiç eksilen bir şey yok. Vicdan azabı çektiğini yüzüme bakamadığını söyledi arkadaşım ama cevap vermeden gittim ordan artık ne arkadaşım var nede başka bir şeyim. Üniversite sınavını batırdım mezuna kaldım, takımdan atıldım, ailemle çatışma içindeyim kavga hep. ne yapacağım bilmiyorum toparlayamıyorum bunları yapan insanlar iki günlük insanlar değil hayatımı verdiğim insanlar, bu insanlardan böyle sonuç almanın şokundan çıkamıyorum. bu kadar uzun tutma sebebim olayı iyice anlamanızı istemem, takma demekle geçecek bir şey olduğunu sanmıyorum. uzun tuttuğum için özür dilerim iyi geceler.