Yalnızlıktan gebereceğim, bir ben mi böyleyim?

Yaşım 27 ve yalnızlıktan geberiyorum iş yerimde insanları sevmiyorum genel olarak sokağa çıktığımda bile insanlardan uzak kaçıyorum çünkü herkes bir tuhaf bakışları bile insanların yani iletişim kuramiyorum kimse ile bir de ne zaman sokağa çıksam sanki biriia gelip bana bulasacak gibi gerginlik yaşayacağım gibi hissediyorum sevgilim yok arkadaşım yok niye yaşıyorum ben ya ne bileyim çok yalnızım insanlar evlendi üçüncü çocuguna hamile ben yapayalnizim 😞 öyle sanki evlatları huzur evine koymuş ya da hayatta kimsesi kalmamış yaşlı insanlar gibiyim bir ailem var onların yanında yaşıyorum ama artık doğdum doğalı aile yanındayım üniversite hayatım bile aile yanından geçti ben hayatımın her dönemin de yalnızlık çektim neden böyleyim neden bu durumu duzeltemiyorum fikir verir misiniz