Bunaldım yalnızlıktan artık benim hayatımda biri olsun istiyorum deniyorum olmuuyor 25 yaşındayım hic sevgilim olmadı ne yapacagım?

Allah aşkına dalga geçmeyin n'olur.
Her neyse bu arada gerçekten tipsiz diyebileceğiniz bir erkek değilim. Bana denk gelen kızlar uçarı oldu beyin yapılarımız uyuşmuyor. Sonuç sürekli hüsran olunca şansımı denemeye korkar oluyorum. Benim korkum aslında 1 kere reddedilmek değil 10 kere 20 kere reddedilmekten korkuyorum. Artık daha fazla reddedilmek istemiyorum.
Bu arada mesela birinden hoşlansam kızı gözümde çok büyütüyorum ister istemez.
Yanlış anlaşılmaktan korkuyorum sanki sapıklık yapıyormuşum gibi hissediyorum kıza yaklaşırken mesela ve böyle sorular aklıma geliyor.
-O beni beğenir mi?
-O benim hakkımda ne düşündü?
-Heyecandan yanlışlıkla bir laf etsem tabi hakaret değil tabi benim hakkımda ne düşünür?
-Rahat davransam mesela benim kusurlarıma rağmen sever mi?
Artık kızlardan korkar oldum. Samimi olduklarından emin olamıyorum. Birisine aşık olmaktan korkuyorum. Bazen düşünüyorum ben kendimi beğensem de onlar mı beni beğenmiyor diye. Monoton bir hayat istemiyorum. Aşık olsam hüsrana uğruyorum artık hüsrana uğramak istemiyorum. Çok denedim bir türlü olmuyor işte. Yalnızz olmak istemiyorum ben ne günah işledim hep düşünüyorum. Hep kendimde hata aramaktan bıktım.8 milyar insan arasından neden benim başıma geliyor bu tür şeyler herkes kavuşuyor sevdiğine ama ben kavuşamıyor. Evlenen insanları sevgilisi olanları hep kıskaniyorum ben kıskanmak istemiyorum. Sokakta çift görmekten bıktım. Neden böyle oluyoor?