Hiç günlük tuttun mu?

Günlük defterim, şiir defterim vardı. Annem okumaya bayılırdı sağolsun sonra hesap sorar gibi bu ne bu ne diye sorduğu için bende yakmaya başladım🙄 Günlüğü yazıp yazıp sonra bende çakmakla yakardım mecbur sonra yazmayıda bıraktım yordu, nefret ettirdiler😂 Tüm anılarım puf oldu ama yazmak çok rahatlatırdı. Şimdi laptobuma kıyafetime masama bile dokunamazlar hiçbir eşyamı elleyemezler yeri bi gıdım oynasa anlarım, "özele saygı" diye konuşurum ondan dokunamazlar😂 Mutluluk defteri yaptım mutlu anlarımı yazıyorum şimdi de onu hayatta okuyamaz ortada duruyor ama açamazlar kapağını 😂

Halbuki günlük tutmak da terapi, o terapiyi de elimizden alıyorlar, okurlar korkusuyla bende günlüklerimi yaktım.
İlkokuldayken de yazardım, bazı yazdıklarımı hatırlıyorum, saklamak isterdim, şimdiki benliğimle o zaman ki hislerimi okumak isterdim, yüreğim sızlardı kesin okurken lakin onu da aldılar işte elimizden.
En çok da benim gibi dinleyeni ve anlayanı olmayan kişiler günlük yazmak istiyor bence, en yakınlarım el bana, ben kendime yetiyorum lakin duygularımı kalıcı olarak aktarmak istiyorum, günlük tutmak işte bunun için çok mühim, günlükler insanın geleceğine ışık da saçıyor bence, yolunu aydınlatıyor, kendisini tanımasına olanak sağlıyor, insan tuttuğu günlükleri dönüşünce, yıllar sonra okuduğu vakit kendine dışardan bakıyor, daha iyi analiz ediyor kendini, kendine dışardan tarafsız bir gözle bakan insan ise kendini tanıyabiliyor, işte günlükler insanın kendini tanımasını, bulmasını bu sekilde sağlıyor.

Günlük tuttum. Şiirlerimde vardı. Bende aynı düşünceyle hepsini yaktım. Şimdi keşke yakmasaydım diyorum.