Boşanma adımını atamıyorum ama çok da acı çekiyorum?

Merhaba, 7 senelik evliyim en küçüğü 8 aylık 2 çocuğum var. Eşimi severek ve herkesi karşıma alarak evlendim. Hayatımızın sonn2 yılı tanıdığım adamla geçmiyor sanki. Ben yasaklı madde kullandığını biliyorum o inkar etse de bikaç kez gördüm. Kullanmadığı zaman çok iyi benim tanıdığım aşık olduğım adam. Kullandığı zaman bişeylerle uğraşır sürekli yatapına gelmez uyumaz ararsın açmaz ilgisiz sorumsuz bir adam. Bir hafta iyi bir hafta kötüyüz. Ne zaman ayrılmayı dile getirsem de siz giderseniz ben yaşayamam der. şu an bile bu satırları ağlamaktan gözleri şiş halde yazıyorum. Bir yanım ayrılmak kendi hayayına bakmak istiyorm bi yanım çocuklara bunu yapmaya hakkın yok diyor. Ne cesaretim var açıkçası ne de gidecek doğru düzgün bir kapım. Annem odası bile olmayan bir evde yaşıyor. Babamla ayrılar. Gittiğimde biz sana demiştikler başlayacak. Eşime anlaşmalı boşanalım desem ben seni seviyorum benim sorunum yok diyor. Ben niye onun gecikmelerine sorumluluğuna ağlıyor muşum bunu kendime ben yapıyor muşum. Gurbetteyim bir dostum bile yok anlattığm insanlar da sinsi ayrılmamısı bekliyorlar. Biz gıpta ile bakılan bir çiftlik bizi kullandığı maddeler bu hale getirdi. Benzer sorunlar yaşayıp boş ananlar var mı o ilk adımı nasıl attınız. Lütfen dalga geçmeden yazın. Artık ruh halimi iyi değil bazen hu kadar kötü insanla uğraşmak yerine ölmeyi bile ıstiyorum