Yalnızlıktan ne yapacağımı bilmiyorum?

Evet asla sorumluluk almıyor. Çocuk ağlayınca kucağıma atıp sen çocuğu ben masayı toplarım diyor mutfaktan çıkamıyor zaten bir saat. Ailesi hiç bir konuşa sorumluluk vermemiş, bende verdiğimde elinize yüzüne bulaştırdı o yüzden güvenmiyorum.

Bilmiyorum bebeğim büyüyünce tekrar işe dönmeyi düşünüyorum

Valla bende bilmiyorum. Çok hata ettim evlenerek. Keşke evlenmeseydim ya da yapılması gereken her şeyi yapsaydım diyorum. Ben “ona gerek yok buna gerek yok masraf olmasın” dediğim için şuanda hiç bir şey yapmıyor

Başta böyle değildi ki

Ailesi etrafında olunca farklı davranıyor.

Mesela büyüklerin yanında çocuğu kucağına almaz, kucağındaysa hemen atar bir yere. Babasıyla direkt olarak bir şey konuşmaz hep aracı biri vardır, işi olduğunu söyleyemez akrabalarının ameleliğini yapar ben evde mal gibi beklerim onu. Benim lafımı asla dinlemez vs vs birçok şey var şu an aklıma gelmeyen

Ne sevgi ne ilgi var. Evlendiğine pişmanım. Çocuk için de keşke biraz bekleseydik diyorum. Zaten sürpriz oldu, doktor çocuğunuz olmaz demişti ama oldu. Yani her şey çok üst üste geldi. Kendisi dışarı çıkıp enerjisini boşaltıyor ama ben anlayamıyorum bile stresim bebeğe geçiyor diye

Sevgiliyken böyle değildi. Hem ailesine yakın olmak hemde yaşadığımız şeyler yüzünden iyice saldı

Başkasına yazmak konuşmak gibi. İnan çok bunaldım. Bebeğim var, durak uzak kendim tek başıma bir yere gidemiyorum, kocam desen millete gelince bir yerini verir hemen götürür nereye istiyorsa ama bana gelince yorgunum işim var der. Evlendiğimizden beri aynı şey. Bunaldım artık yoruldum tükendim. Şuanda da yine evde tekim. Beni çocukla bırakıp kendisi kafa dağıtmaya arkadaşlarıyla okey oynamaya falan gitti.

Evet ama kimse yok etrafımda. Sadece hastaneden bir arkadaşım var onunla konuşuyorum akşama kadar. Zaten kocamdan daha çok onunla konuşuyorum.