Veda bile edememiş olmanın üzüntüsü?

Son buluşmada konuştuk, evden git dedim çok sinirliydim yüzüne bile bakamadım tek dediğim sana hakkımı helal etmiyorum sen beni güldürmedin bu hayatta seni güldürmesin dedim. onun için 10 saat uzaga taşındım yanına geldim burada düzen kurdum ama minnet etmedi bir gün bile. hee sevdimi sevdi, biliyorum ama gösteremedi gururu hep bir adım öndeydi. mesele şu ki giderken o bana veda etti arkamdan da olsa sarıldı boynumu kokladı ağlıyordu bende ağlıyordum ellerini çektim sonra kapıdan çıktı oyle arkamı döndüm veda bile edemedim. Ve bu şehirden gidiyorum bir daha aynı sokakta denk gelmeyi bırak aynı şehirde nefes bile alamıyacaz. Bu ev beni çok üzüyor koskocaman 3 yıl. her odada onun anısı, yemek masasında gözüm onun sandalyesinde, giydiğim pijamada o, yatağımın sağ tarafında onun yastığı bu evin her köşesi o. Bazı geceler elimi uzatıyorum yatağın sağına eli elimde yok, masada bir tabak eksik, kapıda ayakkabısı eksik içimde sevgisi eksik. İnanın çok üzülerek yazıyorum geri dönmek istiyor muyum istemiyorum. Seviyor muyum sevsem seviyor muyum demem. Ama bir kez olsun onunla bu evde eskisi gibi olmak istiyorum ne olursa olsun bir gün eskiye baktığımda ona veda edememiş olmayı seni içimde affettim bunu bil dememiş olmayı istemiyorum. En azından aynı şehirde olsak tesellim olurdu kafede sokakta denk gelirdim ama gidersem bir daha hep bu boşlukla gidicem. Diyeceğim şu ki gururunuz önemlidir ama bir kişiye verin baktınız olmuyor öyle vermeyi kesin ben hep gururunun bir adım arkasındaydım ben bir kere çiçek görmedim bie kere çok güzel olmuşsun lafı duymadım. Bu hayata çok kırgınım çünkü beni bu kadar üzen birine veda edemediğim için bu kadar ağlıyorum. Çok kırgınım çünkü bu hayat bir kere olsun bana adil olmadı. :)