Düzgün bir aileye sahip değilken birini sevmem ve ciddi düşünmek istemem hata mı?

Ön yargıyla yaklaşmayın lütfen Doğuluyuz ama her doğulu aile öyle değildir ben şanssızım sadece.
Mesela kapalı değilim ama giydiğim bir kot bir tişört diz altı elbise bile onları çileden çıkartabiliyor özellikle en büyük abim.
Babamın ağzı var dili yok. Annem sara krizlerine giriyor hasta ve psikolojik olarak yıpranmış ayrıca o da abim gibi medeni değil.

(Medeniyetten kastım mesela benim de bir birey olduğumu unutup ne hissettigimi önemsememeleri şiddet gösterip küfretmeleri gerek diger konularda destek olmayıp arka çıkmayıp yanımda olmamaları)

Ortada aile diye bir şey yok aslında eve gelip yemek yerler sonra babam kahveye abim sokağa kötü, eşlerine şiddet uygulayan saygısız, kötü örnek olacak insanlarla gezip tozuyor.
Lafı ikileyince bana parmak sallıyor tokat atıyor ama bazen de bilmiyorum anlaşıyor gibi oluyoruz.

Böyle bir ortamda psikolojikmen tabiki kötü oldum tam 3 yıl mezun kaldım ağladım eve kapanmıştım mecbur. Bu yıl hemşirelik kazandım okuyorum. İnsan içine çıktım. Bazen burada da sorunlar yaşıyorum yaşadıklarım yetmiyor gibi. Tek başına çözmeye çalışıyorum bazen de ağlıyorum.
Neyse birinden hoşlanıyorum. Bu kadar şeyin içinde bu normal mi ciddi bir yola girersem ne olur? Sonu nereye varır?