İnsan gerçekten sevdiği için vaz geçemez cümlesi bana çok saçma geliyor yani bir kişi insanı aldatsa bile şiddet uygulasa bile o insan vaz geçemiyor bunun adı aşk değildir bunun adı alışkanlıktır takıntıdır. aslında bu tür insanlar genelde kişilere aşık değiller duygulara aşıklar yani hissettirdikleri duyguları tekrar yaşamak umudu ile vaz geçmiyorlar belki karşısında ki insan düzelir diye ya da beni artık sever diye bu yüzden de sevmedikleri halde peşlerinde koşuyorlar daha çok yani bu yüzden gerçekten seven insan için sevgi ve saygı bittiyse çok da güzel bir şekilde vaz geçer onsuz da yaşar ama işte insanlar kolay olanı seçiyor her zaman için.
Bence her iki türlüde ama genel olarak baktığımızda sanki alışkanlık daha çok ağır basıyor. Örneğin çok kötü ayrılık yaşamış olsa bile birisi ne kadar sana kötülük yapmış olursa olsun sırf o alışkanlıktan ötürü hala onu istiyorsun mesela keşke diyorsun burada olsa yanımda...
Bazı insanlar alışkanlıklarından kolay vazgeçemiyor sevdiği halde ayrılmak zorunda kalan insanlar tanıdım Ancak ilişkisi alışkanlığa dönen birisi o ilişkide ne kadar yanlışlık ne kadar hata olursa olsun onun görmezden gelip ayrılmak istemiyor Çünkü ayrılırsa hayatında kendince büyük bir boşluk oluşacağını düşünüyor
Benim açımdan alışkanlık muhtemelen. Son ilişkimi dahil etmiyorum. Genel manada zor alışıp kolayca kopamayan biriyim. İlişkide güvende hissediyorsam yeni kişileri tanımaktansa bildiğim limanda kalmak bana hep en doğrusu gibi gelir
Alışkanlık bir zaman sonra yerini başka bir alışkanlığa bırakır. Ama insan sevdiği zaman karşı tarafın herşeyine katlanır. Ondan biran olsun uzak kalmak istemez. Eee sevgi budur işte.
bazı ilişkiler alışkanlığa gidiyor sonunda yani insan yeni birisiyle yaşamak yerine o alıştığınla kalıyorsun çok büyük bir zarar vermedikten sonra.. o şekilde devam eder
Ayrılma kararı alınmışsa sevgi kalmamıştır bana kalırsa ama bu kararı uygulamakta zorlanılıyorsa işte o alışkanlıktan kaynaklıdır bence. Alışkanlıklarımızı terk etmek zordur. Yeni bir alışkanlık edinmek daha da zor.
Tüm toksikliklere rağmen ısrarla vazgeçilmemenin sebebini alışkanlık olarak görüyorum. Karşındakine olan alışkanlıktan ziyade, onunla beraber olan hayatına ve hislerine olan alışkanlık.
Alternatifi yoktur cesareti beceri iki lafı yanyana getirip cümle kuramaz beceriksiz ve sıg düsüncelidir kendi dünyasında kendini kapattıgı bir oda bir hücre vardır ve okadar güçsüz dür ki ordan dışarıya çıkamaz, bu hayatta kimse vaz geçilmez değildir... 🦂 '