Ya o hayatımın aşkıysa?

klasik düzlemde, çeşitli bağlar ile ilişkilerin olgunlaştığı denklemlerden çabucak çıkamamana bağlardım. yani tabiki birisinden (sevgili, arkadaş, aile) ayrılmak istediğinde -kendi içinde- öyle kolayca oldu bittiye getiremezsin. ama belki bu bırakamayışın asıl nedeni sevgi kaynaklı değil, merhamet kaynaklıdır. ister istemez insanlarla geçirdiğimiz vakitlerde onlara sevgi ve merhamet ve güven yükleriz. aslında sevmediğimizi anladığımızda ise güveni ve sevgiyi kolayca (!) onlardan çıkarabiliriz. ama öyle kolay kolay çıkmayan şey ise evet, merhamettir. kısaca: sen ona artık sevgi duymuyorsun, ama paralelinde olan merhameti hâlâ hissediyorsun. işte bu bağlantı -birbirine paralelinde demiştik- aslında olmayan sevgiyi de yanında simüle ediyor olabilir. "olabilir" diyorum çünkü teori işte yani ne bileyim

belki terimlere takılmamalıyım ama "aşk" bambaşka bir makam. birisinden hoşlantı seviyesinin mübalağasında sıkça kullanılsa da, aslında -en azından bana göre- bir seviye belirteci veya ölçü birimi değildir. aşk; ancak uğraşılıp emek verilirken bir ömre tekabül eden yıllar sonunda elde edilen ilişkiye öznel bir bağ olabilir. küçümsemek gibi algılama ama seninki ve birçok insanınkisi aslında hoşlantı ve sevgi.