Hayatımda hiç aşık nişan düğün evlilik çocuk hiç yaşamayacağım biliyor musunuz?

Bilirim kendi kaderimi

Depresyondayım yaşamıyorum

11 yıl oldu psikolojik destek napacak bana ki özgüven patlamasi mi yapacak kendimi seviyorum elimi ayağımı çektim yasamakdan okumuyorum çalışmıyorum dış gorunusume özen gostermiyorum arkadaşım yok sosyalliğim yok kendimi mecburum hayattan yoksun etmeye

Valla 11 sene geçti 16-27 yaş arası hiç bir şey yaşamadım ne okudum ne çalıştım ne arkadaşım ne bir sevgilim oldu hayattan yoksunum 27 yaşındayım 16 yaşından beri böyleyim yapcak bir şey yok ben birey olamadım sorumluluk alamiyorum benim işim meslegim arabam surmem sevgilim eşim yurt dışı görmem nerdeyse imkansız Atatürk'ün dünyaya gelmesi gibi bir sey

2012 yılında hayatı noktaladim

Ben işi ve kendimi küçümsüyorum ama sevmiyorum kendimi ve işi asgari ücretli küçük görüyorum sonra ben neden bu haldeyim dersen benim hiç hayalim olmadı o yüzden yaptım kendime bütün bunları valla 11 senedir depresyondayim hiç spor yapmadim boyum kısa kaldı cok kilo aldım dişlerimi fırçalamadım hiç arkadaşım olmadı gene de durduramadı beni düzelmeye maçam yemiyor çaba icinde olmayı bende yıllarımı her günümü evde bilgisayar oynarak yiyip içerek geciriyorum

İşe girdim diye arkadasim sevgilim olacak mı yani işden eve evden işe olmasın

Kendimi neden bu kötülüğü yaptım diye soracak olursan düştüğüm hayat tarzı ve karakterim bunu gerektiriyordu neden mi kendime bunu yaptım zamanında 16 yaşındayken 2012 yılında liseye giderken derslerde başarısızdım hiçbir işlemi yapamıyordum Ben de okulu bıraktım rahmetli babam içine kapalı yetiştirdi Ben de sesim çıkmadı ve hayattan kopmuş oldum

Doğru diyorsun hiç para almamaktan iyidir de maçam yemiyor çalışmaya kendini yormaya daha önce hiç çalışmadım anlıyor musun çok garip gelir konfor alanından çıkıp da eşekler gibi çalışmak zaten kiloluyum hantalim zorlanıyorum Ben ölene kadar böyle yaşamayı düşünmüştüm millet her şeyi yapsın yaşasın Ben sadece izleyeyim herşeyi konfor içinde.. en büyük sıkıntı sorumluluk alamamak benim kızla mızla işim olamaz sorumluluk alamam kendimk birey hissediyorum ki Ben sosyalleşmekten korktuğum kendime yeni şeyler katmaktan korktuğum için böyleyim her şeyden kaçıyorum

İş arkadaşımın kız olacağını nereden çıkardın iş arkadaşım bile olmayabilir bana uygun olmayan en önemlisi sorumluluk alacak birey hissedecek kalıp var mı bende caliscam sosyal biri olsamda hayatıma kız felan katamam zaten mesele orada 😂

Ben 27 yaşında lise 1 terkim 7 kişilik ailemde kimseciyi ise mezunu bile olmadı üniversitede hiç görmedim daha liseyi bitirememişim bu yaşta kendimi küçük görüyorum asgari ücretli işi gene küçük görüyorum fakir hissediyorum kendime cahil hissediyorum fakir hissediyorum geri kalmış hissediyorum

Geçen sene havaalanında çalışmıştım 5500 alıyordum temizlik yapıyordum ama beğenmiyorlardı çalışmama hantaldım zaten kilo da veremiyorum işte küçülmeye gittiler çıkardılar beni normal kızdan arkadaşım olmuştu benden daha şişman bir cafede otursan bile belki beğeneceksin birini diyorsun ya sorun benim sosyal biri olamam öyle yerlere gidemem zorlanmam sorumluluk almaya korkuyorum sırf bu yüzden kız arkadaşı ters mazallah bir de evlenir çocuğa karıştırsin en büyük korkum fobim baskasina mutluluk olabilir ama o kafada dusenemiyorum iste yok açıktan bitiremem okumak geçti işten böyle kafam basmıyor ki anca çalışırız mesela en büyük abim 46 yaşında çöpçü ama nerdeyse bak sen 100 milyar birikimi var bekar benim dedemden kalan arsa var Onu 100 milyara satmayı düşünüyorum dişlerimi yaptırabilirim müteahhit bana işte bulacak Ama işte gerçekten düzelme istemem lazım hiç kolay değil konfordan çıkmak

Peki sen niye bu kadar aşka meraklısın ille de kızla tanışmalisin zorunluluk der gibi.. ben Türkiye'de yaşayan aşka en uzak kişiyim sevgilimin olması Atatürk'ün dünyaya gelmesi gibi görüyorum ya da 2099 yılında 103 yaşında evlenirim diyordum aşk hayatını yaşamasını bilenlere güzel benim gibi 11 senedir evinden çıkmayan obez asosyallere güzel olacak değil ya 😂

En büyük fobim aşk yaşamak sevgili olmak evlenmek çocuğun olması başkasına gore mutluluk bana göre asla yuzlesmek istemediğim kactigim fobim travma

Benim tek aşık oldugum kız lise 1 de ki platoniğim eda 4 yıldır evli 2 yaşında kızı var bense okumamış calismamis hayata karışmamış sorumluluk alamayan korkan embesil obez asosyal oldum düşünebiliyor musun? Hayat bizi nelere götürmüş 😓

Eğer zamanında liseyi okusaydım Akdeniz üniversitesi'ne gidecektim bir meslek dalı seçecektim o kızı açılacaktım şimdiye belki evlenmiş hayata karışmış kızım olmuş bir şeyden korkmayan normal bir olabilirdim sizin gibi arabası olan sosyalliği olan eşi olan

Kilo vermeyi 7 sene önce denedim 2 ay spor salonuna gittim midemi durdurmustum çok acıkmıyordum bayağı zayıflamıştım Ama yapacak bir şeyim yoktu saldım geri tekrar bu hale döndüm sıkıntıdan yiyorum

Yaşadıklarım hiç kolay şeyler değil ağır bir tramva ben yaşadığımı bile hissetmiyorum kendi kafamda bu durumla kurtulma planları kurdum arsaları sat dişlerini yaptır zayıfla adamın bulduğu işe gir para kazan parayla da psikoloğa gittin nasıl eş dost çevre yapabilirim Özgür olabilirim sosyal olabilirim diye akıl al böyle bir çözüm düşündüm ama hiç harekete geçemiyorum bir şeyler bana engel oluyor niye kendini yoruyorsun diyor korkuyorum başka biri olmaktan başka bir kimliğime bürünmekten yıllarına çaba içinde geçireceğim 11 yıldır kendim bu hale getirdiğim 11 ayda düzelmeyecek

Ha duzelcem ha adamı arayacağım ha dişlerimi yaptıracağım ha sosyal biri olac illede diyorum ama cesaret uğraş yok

Bende Antalya'da yaşıyorum komsuyuz.. Anlıyorum işte duzelcem diyorum kendime ugrasasım gelmiyor.. onlar en azından böyle olmayacağını biliyor ben bilsemde harekete geçemiyorum hani hemen olmayacak olması var ya