Sevdiğiniz kişiyle işler güzel ilerlemiyosa savaşır misiniz unutur musunuz?

her hatra gelişinde bir kaygı, her sözün altında bir kuşku ve her kırgınlığın ardında bir duvar örerek yitiyor mukaddes gönüller yine. Sevdiğini sanarken insanlar, birbiriyle mücadele ederken; ilgi ateşinin sönüşünü ve güven bağının ufak tefek sıyrıklarla kopuşunu gözlerini kırpmadan çaresizce izliyorlar. Sırt sırta verip Dünya'ya ve zorluklarına karşı savaşmak yerine birbirine karşı savaşıyorlar. Bazen anlayamıyorum. Bir savaşın kazananı yoksa buna ne kadar değebilir? Büyük konuşmak istemesem de, bana bakan ama beni göremeyen biriyle vakit harcamazdım heralde. Kovmazdım veya kaçmazdım da. Kısaca tanımla; tepkisiz kalırdım. Bu, "belki bir gün o da beni görür" umuduyla gösterdiğim bir tavır olmazdı tabiki.

o bahsettiğin beklenti belli bir noktaya kadar olur, sonra silikleşmeye başlar, kaybolmaz, ama gittikçe neden olduğu duygular ve düşünceler bayatlar, neticede unutmasan da senin için bir ifadesi... daha doğrusu bir heyecanı kalmaz. Zamana bırakmak, işte bunun gibi bir şey olmalı.
Karşında çırpındığını göremiyorsa, onun için yaptıklarının değerini bilemiyorsa; ona kızma. Çünkü belki de artık konu tek kişiliktir. Ve sıra zamana gelmiştir.

şanslı insanmış, yani bu kadar uğraştığın, denediğin için. Umarım günün sonunda ikiniz de ayrılmış olsanız da, beraber olsanız da en mutlu ihtimallerle karşılaşırsınız :)

rica ederim. aslında bunun gibi bir konuda birisine yardımcı olabileceğimi hiç düşünmezdim. hatta kendimi, burnumu başkasının ilişkisine haddimden fazla sokmuşum gibi tuhaf hissetmiyor da değilim. ama mental bağlamda olumlu yönde hissetmeye başlaman ne güzel, senin adına sevindim

evlenene kadar deneyımını cogalt