Beğenilme ihtiyacı hisediyorum sürekli birisiyle konuşma isteği geliyo yanlız kalmamak için tabi ve bunu doğru bulmuyorum ama çözemiyorum da
Bu yaşlarda normal mi bu ergenlik mi acaba
Beğenilme ihtiyacı hisediyorum sürekli birisiyle konuşma isteği geliyo yanlız kalmamak için tabi ve bunu doğru bulmuyorum ama çözemiyorum da
Bu yaşlarda normal mi bu ergenlik mi acaba
Duygusallık çözülmesi gereken bir sorun ya da büyüyünce geçen çocuksu bir şımarıklık hali değildir, zayıflık ve güçsüzlük hiç değildir. Önce bunun ayrımını yapmalısın. Kabuğunu kırman için uzun yılların var önünde ve durumun farkında vararak en kritik adımı atmışsın bile.
Şimdi şöyle ben psikoloğa gidiyorum her şey iyi gibi ama tıkanıyor şu an mesela tekrar depresyondayım sanırım
Ailevi bişey miş bu
Annem narsist mesela babam da umursamaz ve boşandılar iyice umursamıyor tabi kendi kararı ama ben eksik hissediyorum kendimi annem de hep aşağılardı küçük düşürürdü beni
şu an bir iş yapıcam mesela emin olamıyorum kendimden hislerimden duygularımdan duygusal olarak zayıf biriyim her konuda öyle aslında
Mesela bir iş yapıcam veya herhangi bir şey annem hep aşağılardı kim? Sen mi yapıcan diye bide gülerdi sen daha kendi yatağını toplayamıyorsun evi temizleyemiyorsun bi çay demleyemiyorsun veya kendi sağlığına bakamıyorsun (o zamanlar korse kullanmalıydım ama yapmıyordum) önce git korseni tak sen kendine iyiliğin dokunsun gibi şeylerle eziyodu yani beni
7 yaşımda mesela hatırlıyorum çizdiğim resimleri saklıyordum ama bulup övüyor ilk sonra 2 gün geçmemiş bi kavga çıkarıp yırtıyordu hepsini tuhaf tuhaf şeyler yani
şu an öyle yapmaz diyorum ama şimdide farklı şeyler yapıyor
Bu seninle alakalı değil. Artık yaşın büyüdü ve bunların annenin kendiyle ilgili sorunları olduğunu biliyorsun bence. Evet ne kadar farkında olursak olalım çocuklukta yaşadığımız travmatik olaylar yakamızı bırakmıyor, ama itiraf edelim bunun romantizmini de seviyoruz biraz :) Bence insan bunu kırıp yeniden doğabilir ve senin zamanın gelmiş bence artık. Kendini keşfet, neleri seversin, nerelerde parlarsın, nerelerde ve kimlerle daha motivasyonun yüksek olur. Ben de çok ürkek, sosyal fobi sahibi, ağzını açmayan asosyal ve galiba biraz da ezik bir çocuktum. Çok dominant bir babanın eseri, ama bu kaderim olamazdı olmamalıydı. Baskete başladım sonra onu bisiklet sporu izledi, yep yeni insanlar, bambaşka hikaye ve enerjiler derken benim de enerjim algım bakışım değişti ve bugün olduğum kişiye dönüştüm.
Anladım teşekkürler )
Bağımlı kişilik bozukluğu ya da baba travması varsa bu elde olamayan bir durum maaşesef.. psikolojik gelişim kitapları okumanı, kendinde gördüğün diğer arkadaşlarına göre normal olmayan durumları araştır sana yakın gelecek mutlaka bir makaleye denk gelirsin birde en önemlisi kendini meşgul edecek sıkılmayacağın bir hobi ve uğraş bul sosyalleş, hayat sadece erkek arkadaş veya flörtten ibaret değil kendini keşif yolculuğunda başarılar diliyorum 😇
Aynı yorumu paylaşmış olucam :
Şimdi şöyle ben psikoloğa gidiyorum her şey iyi gibi ama tıkanıyor şu an mesela tekrar depresyondayım sanırım
Ailevi bişey miş bu
Annem narsist mesela babam da umursamaz ve boşandılar iyice umursamıyor tabi kendi kararı ama ben eksik hissediyorum kendimi annem de hep aşağılardı küçük düşürürdü beni
şu an bir iş yapıcam mesela emin olamıyorum kendimden hislerimden duygularımdan duygusal olarak zayıf biriyim her konuda öyle aslında
Mesela bir iş yapıcam veya herhangi bir şey annem hep aşağılardı kim? Sen mi yapıcan diye bide gülerdi sen daha kendi yatağını toplayamıyorsun evi temizleyemiyorsun bi çay demleyemiyorsun veya kendi sağlığına bakamıyorsun (o zamanlar korse kullanmalıydım ama yapmıyordum) önce git korseni tak sen kendine iyiliğin dokunsun gibi şeylerle eziyodu yani beni
7 yaşımda mesela hatırlıyorum çizdiğim resimleri saklıyordum ama bulup övüyor ilk sonra 2 gün geçmemiş bi kavga çıkarıp yırtıyordu hepsini tuhaf tuhaf şeyler yani
şu an öyle yapmaz diyorum ama şimdide farklı şeyler yapıyor..
Ah benim canım gerçekten durumun çok daha ciddiymiş , narsist ebeveynler işin zor yanıdır olabildiğince kendini koru psikolojik etkilerinden oldukça zor bir süreç uzun sürecek çünkü ama başarırsın imkansız değil , aile desteği beklentisine asla girme hayal kırıklığın ömür boyu bitmez, onları yok say ölmüş kabul et nasıl kolayına gelecek ve kendini yaralamayacaksa , anneni de kişisel algılama hasta yorumunu yap narsistlik kişilik bozukluğudur çünkü ve tedavisi vardır. emin ol seni aşşağılarken bile yaptığının garkında değildir. yeni araştırma yaptığım bir konuya seninle denk geldiğim için üzgünüm yardıma ihtiyacın olursa dönüş yap buradayım ben 🙂
Sevgi eksikliği yaşıyorum sadece ve kendim bunu kendime veremiyorum özgür olamıyorum yani nasıl desem ailem maddi yardım sağlıyor şu an yapabildiği kadarıyla tabi
Ne yakınız ne de tam bağları koparmışız yani üstelik toksik bi ilişki var
Mesela bir şey yapıcam korkuyorum ya onun dediği gibiyse ya öyle olursa diye
Haliyle özgüveninde etkilenmiş çevrende iyi bir mentor belirleyerek özgüvenini toparlamanı tavsiye ediyorum, en azından maddi destekleri varmış , ben maddi manevi desteksiz başardım yok saymayı , sen bir tık daha şanslısın bu şansı iyi kullan mesleğe yatırım yap eğitimine odaklan kendini yüksek maaşlı bir işe odakla hedefin o olsun , mevkin iyi olursa o özgüvenin hayatta birine ihtiyaç hissetme durumun da düzelecek.
Derslerimi şu an çalışamıyorum i feel lost diyolarya tam ondanım
Cevap
3Cevap
Özgüvenin eksik bu herkeste olabilecek bir durum çözülür
Yaa iyi en azından eksik olan şeyi buldum
Bide bende şey var bi ortama giremiyorum bi işe başlayamıyorum
Korkuyor musun mesela bir işe girdiğinde yanlış yaparım kötü duruma düşerim diye
Aynen evet bu var bende bide hep geç kalıp işten kovulur muyum diye oradakiler beni beğenmez sonra dışlanırım eskiden de çok dışlandım mesela
Bide ben hiç çalışmadım korkuyorum yani
Ya kaldıramazsam yapamazsam falan diye şeyler düşünüyorum
Bu korkunun şöyle üstesinden gelmeyi demeyebilirsin. Çok emin olduğun bildiğin bir işe girersin ufak ufak başlarsın zamanla çalıştıkça bu düşüncen değişir. Belki ilaç kullanman da gerekebilir gittin mi doktora
Bildiğim bir iş yok ama 🤷🏻♀️
Öğrenciyim bu arada
Part time olarak çalışırsın. Bir de ailenin sana destek olması lazım en ufak bir terslikle sen yapamazsın diyip özgüvenini kırarsa zor olur onların destek olması lazım psikolojik olarak.
Yok yapmıyorlar tam tersi aşırı drama quenlik yapıyo ö, ellikle annem babam sa pek umursamıyor telefonlarımı da açmıyo sanırım küstü yine off bıktım bunlardan
İnsanın annesinden babasından yana şansının olmaması çok üzücü ya insan evladının yanında neden olmaz ki? Ana baba olmanın temeli değil midir evladını sevmek ona destek olmak.
Bilmiyorum onları suçlamayı en aza indirenildim
şu an sadece sorun şu
Aslında eskisi gibi her şey sadece yaşım büyüdü konular değişti durum değişmedi
Mesela bir işe girmek
Bir arkadaş edinmek
Sevgilimin olması (en büyük sorunum bu hatta , onların tabuları beynimde hep çıkmıyo)
Sevmek sevilmek sevgili bulmak çok önemli arkadaş edinmek. Bunlar olduğunda kendini daha iyi hissedeceksin eminim
Yapmalıyım ama nasıl her insan bizim aileye göre kötü ben de bu biraz öyle gelişti yani annem babam ve kardeşlerim hatta akrabalarım yakın dediğim arkadaşlar bunu bana yaptıysa diğerleri daha da kötüsünü yapar diye düşünüyorum
Biliyorum mantıksız ama inanıyorum yine de bu saçmalığa
Bu önyargını anlıyorum yakınlarından hep ters olumsuz davranışlar görmen olası sevgili arkadaş adaylarından da aynı şeyi görürüm düşüncesinin sende oluşmasına neden oluyor. Biraz ailenden kopman lazım yani dışarı çık kendine zaman ayır hep onların arasında kalma onlardan uzaklaş ki diğer insanları tanıma fırsatın olsun
Ailemle değilim şu an ama kardeşimleyim o bana geçmişi hatırlatıyor + telefondan konuşuyoruz sadece ailemle
Anladım
Duygusal olmak güçsüz olmak değildir sayın ap. t. al
Ergenlik sayılır evet
Özgüven özgür ve cesur olmaya ihtiyacım var sanırım yapamıyorum bitürlü
Umarım psikolojik bir sorundan kaynaklı değildir. Ben çok yaşadım. Seninde yaşamanı istemem zor durumlar. Halen de yaşıyorum.
Psikolojik ve psikoloğa gidiyorum ama olmuyor işte
İlaç kullanıyor musun?
Hayır
Düzelmezse ilaç kullanmaya başla. Psikiyatriye git tabii. O daha iyi bilir kafama göre ilaç söylemiyim
Psikolog da öyle dedi ama ben istemiyorum
Ozaman bazı şeyleri zamana bırak. Belki kendi kendine geçici bir dönemde olabilir
Son 2 senedir aynı
Bende 33 yaşındayım hâlâ çok duygusalım
Ben psikoloğa gidiyorum iyi geldi ama yine bişey eksik
Psikolojik destek alman yardımcı olucaktır
Psikoloğa gitmen iyi olucaktır şansını dene ilk seanstan rahatlama hisediyorsan doğru psikologdur diyolar
O zaman neden böylesin demekki ihtiyacın var kötü bişey değil bu bence 3 4 seans en azından denemelisin benim ilk psikolog tecrübem kötüydü kendimi artık yaşamamaya inandırmıştım 1 sene sonra başkasına gittim tam tersi oldu
Benim imkanım yok hiç gidemedim zaten gitmeyi de düşünmedim ben çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz pasif asosyal biriyim 33 yaşındayım hâlâ aynıyım hiç açılamadım çok içime kapanık kaldım zamanla daha da kapandım korku endişe kaygı da var ve çok duygusalım hep üzülüyorum hüzünlüyüm en kötüsü de senelerdir hiç evden dışarı çıkmıyorum arkadaşım yok sevgilim bile olmadı
O zaman diğer görüşleri de oku başka ben de bilmiyorum ne diceğimi
Teşekkür ederim
Acıyı tat
Ne acısı
Hayat acisi
Hayattan zevk alamıyorum acılarla yaşanmamalı bu hayata 1 kez geliyoz
Acıyı tadını al
Ya Japon filmleri gibi off neyse
Ne alaka
Kendi cevabını paylaşmak ister misin?