Her geçen gün aşktan ve aşık olmaktan uzaklaşmak neden oluyor ki?

Geri kalan yaşlarla birlikte hawai düşünceler, gereksiz olunumlar da kendini geride bırakıyor diyebilirim, daha önceden de işte bu dediğimiz kişilerin aslında o kişi olmadığını anladığımızı var sayarsak, biraz daha seçici olabiliyoruz, misal 20 li yaşlardaki o aşk, ölürüm biterimler işte sensiz nefes alamamlar şiirler belki de sözler kendini geri alıyor, 25 ila 28ndeki olmayışlar ise biraz daha seçici mantığa dayalı, kişi karşısında verdiği değer kadar birini görmek istiyor, en azıdnan boşa çıkmasın umudu belki de o da olmazsa yaş 30 lara evriliyor, karşıdan bi beklenti içinde olmuyorsun çünkü gayet aklı başında, mantıklı ve düşünceli bir hal alıyorsun, yanında huzur bulduğun birini istiyorsun, anlaşabileceğin, konuşabileceğin, sohbet edebileceğin, seni seven sayan, fikirlerine önem veren, tartışabileceğin, seni anlayan doğru bir kişi, zaten görünce tanıyorsun binevi ev oluyor sana zaten evini nerde görsen tanırsın ona da denk gelebilmek, hele ki şu süreçte hayli zor gibi duruyor, iyi insanlarla karşılaşılsın insana rastgelinsin temennim bu, üstelik kahverengi dallardan bile pembe çiçekler açıyorsa umutsuzluğun gereği yok bence :)