Allah’a havale ettikleriniz oldu mu? Ah ettikleriniz peki?

oldu, olmaz olsaydı...

Git gide azalıyorsun içimde. Eskiden daha çok özlerdim seni, gözlerim dolardı hatırladıkça. Unutuyor muyum, alışıyor muyum bilmiyorum. Kırgın da değilim artık, kızgınlığım yalnızca kendime. Ne vardı da böyle çok sevdim sanki seni. Hiç kurmasaydım o hayalleri, silip atsaydım bendeki resimlerini. Sen her ''gidiyorum'' dediğinde, bu kadar küçük düşürmeseydim kendimi. Ama bu sefer farklı. Git gide azalıyorsun içimde. Sahiden unutuyor muyum, uyutuyor muyum yüreğimi bilmiyorum. Bildiğim bir şey varsa, yalnızca yüzünü unutmaktan korkuyorum. Gel diye yazmıyorum bunları sana. Sadece seni böylesine çok sevmem neyine yetmedi onu merak ediyorum. Sana böylesine bağlanacağım aklımın ucundan bile geçmezken, nasıl oldu da kalbimin içini deldi geçti. Bunca acıyı çekmeme rağmen, sana hiç dokunamayacak olmam yakıyor canımı. Ama bir başkası, bunların hiç birini yaşamadığı halde sana sahip oluyor..

Bize düşen ah etmek değil. Bize düşen, şu kısacık ömrümüzde yarım kalmış hayatımızı herşeye rağmen severek ve bilerek, dolu dolu olmasa da olduğu kadarıyla kendimiz için mutlu ve huzur içinde yaşamaya çalışmak. Bizi kıranları, kul hakkımızı elimizden alanları bırakalım Allah'a, yaşanmışlıkları gömelim kalbimize. Aksi durumda kendimizi yıpratır, takılı kalırız geçmişimizle ve onlar hayatına bakıp gülüp eğlenirlerken biz eski yaralarla kanamaya devam ederiz. İşte bu nedenlerle biz yine ve herşeye rağmen hayatı sevmeye devam edelim.

Olmaz mı?

düğüne bu kombinle gittiğim için dalga geçenleri yüce budha'ya havale ettim. o günden beri Tibet keşişleri gibi aç sefil dolaşıyorlar.