Neden bir türlü doğru insanı bulamıyorum? İstemediğim bir evlilik yapacağım ya da hiç evlenemeyeceğim diye çok korkuyorum?

Merhabalar.

Sevgili bulma konusu gerçekten canımı çok sıkıyor. Gerçekten birlikteyken çok güzel vakit geçirebilen, böyle iğrenç bir devre rağmen sadece sevgili değil bir arkadaş, bir yoldaş, dert ortağı olmayı başarabilen çiftleri çok kıskanıyorum. Ve bunlardan birine sahip olmayı gerçekten ben de çok istiyorum.

Yeni insanlar tanıma konusunda şu zamana kadar hep açıktım, karşımdakine olabildiğince şans vermeye çalıştım hep belki gerçekten bir uyum yakalanır diye. Ama şunu farkettim ki hangi erkekle konuşsam, ister 2 gün sohbetimiz olsun, ister 1 ay, ister 1 yıl…Sonuç hep aynı yere varıyor. Şu ana kadar tanıdığım erkeklerin %99’u, kadınlarla kurduğu normal sohbeti (tanışma, görüşme, eğlenme vs.) c… varma yolunda bir adım olarak görüyor.

Kimsenin c hakkına karşı çıkacak değilim ancak böyle bir amaçla yaklaşacaksanız, varmak istediğiniz şey bir insanla gerçekten samimiyet kurmak değil de c ise lütfen bu isteğinizi daha en başta açıkça belirtin. Kimseyi oyalamayın.

Neyse konuya devam edeyim. Tam birinden hoşlanıyorum, güzel vakit geçiyorum, flört ediyoruz derken birden bu insanın c için can attığını, şu anlık böyle bir şey istemediğimi farkedince de tekrar yazmadığını, görüşmek için çabalamadığını farkediyorum. Kendime “önyargılı olma, belki bu insan öyle değildir” dediğim her seferinde bununla karşılaşıyorum ve gerçekten tükendim. Kimseyle tanışasım, görüşesim, şans veresim kalmadı. Halbuki c hayır diyen biri de değilim ama her şeyin yerli yerinde özel anında olması gerektiğini düşünen biriyken, artık güvensizliğimden dolayı bu olayın gerçekleşme ihtimalinden bile soğumaya başladım.

Bunun yanında gerçekten samimi ilişkiler kurabilen insanları görüyorum. Aynı şekilde sırf toplumun “evde kaldı” baskısından kurtulmak için evlenen, birbirinin yüzüne bakmaya bile dayanamayan, iki çift sohbet etmeyen çiftler de görüyorum. Ve gerçek kişiyi bulamayıp ikinci seçenekteki gibi bir evlilik yapacağım diye çok korkuyorum.

Bir de tabii ki gerçekten seven, değer veren erkekleri sırf parası ya da ilgi ihtiyacı için kullanan, manipülasyonla sömüren birçok kız da görüyorum. Gerçekten üzücü, ne kadar değerli bir şeye sahip olduklarının farkında değiller. Halbuki benim hiç böyle bir isteğim olmadı, kocamın maddi durumu yoksa ilerde düğün bile yapmam, normal standart bir hayat yaşamaya razı olurum, ya da sevgilimin beni her gün arabasıyla evimin önünden alıp lüks yerlere götürmesi gerekmez. Bunun yerine beraber yapılan piknikler, sahil yürüyüşleri, birbirimize manevi olarak yapabileceğimiz sürprizler her zaman daha heyecan verici geliyor bana. Ve bazen ister istemez acaba bu yüzden mi doğru insanı bulamıyorum diyorum. Bilmiyorum nedenini ama, bu durum beni gerçekten yordu. Ne yapacağımı bilmiyorum.