Bazen karşıma hak edeceğim biri çıkmayacak diye endişeleniyorum. Kendimi nasıl ferah tutmalıyım?

Ben şimdiye kadar kendimi hep eşime sakladım. Namusumla ve şerefimle (elimden geldiği kadarıyla) yaşamaya çalıştım. Bazen sabır sıkılıyor, acaba gerçekten aradığım gibi birini bulacak mıyım diye... İnanın ki bu yaşıma kadar hep kendimi geliştirmeye, mesleğimde iyi yerlere gelebilmeye çalışıyorum. Ama insan bi taraftan hep hayat arkadaşınının eksikliğini hissediyor. Parası, şöhreti umurumda değil yeter ki bana her anlamda saygı duyabilecek ve beraber bazı şeyleri yapmak istesin. Umarım herkes gönlü gibi insanlara rast gelir.