Hayatıma neden birini alamıyorum?

Menfaat hep vardı ama bu kadar açık göstermiyordu kimse artık herkes herseyi utanma dan açık açık yapıyor bundan dolayı kimseye güvenimiz kalmadı ya bizim de

İnsanlar da öncelik le boşanmak çok basit diye Bi alışkanlık oldu insan eşine saygı ve sevgi beseleseydi zaten namusunu bırakmaz Di dimi belki size göre yanlış olabilirim ama benim düşüncem bu

Ben seni anlıyorum, merak etme... Zor bir durum ve bundan sonra sanki hiçbir şekilde bir şey hissedemeyecekmiş gibi, tekrar sevemeyecekmiş gibi hissediyorsun.

Sevebileceğin insanlar çıktıysa denerdin ve şans verirdin. Ama aynı şeyleri tekrar yaşamaktan korktun, güvenemedin; ya tekrar aynısı olursa, ya tekrar üzülürsem, toparlamışken tekrar dibe batarsam diye mi düşündün?

İşte böyle insan insanın halinden anlamalı. Dediğim gibi, ben de aynı şeyleri yaşadım sayılır. İnsana çok koyuyor ve aradan uzun bir zaman geçmesine rağmen halen devam ediyor. Ama umudum var mı bilemiyorum. Sanki hissizleştim gibi bir şey... Neyse.

Hiçbir zaman umudunu kaybetme. Bunu kendine bir acı, bir üzüntü veya ne bileyim işte; bir depresyon hali gibi görme. Düşün, iyice düşün ve sapa sağlam ayakta durmaya bak. Yaşadığın her olumsuz olaydan, kendine olumlu olabilecek şeyler çıkart ve kendini geliştir (yanlış anlaşılmasın, kendine daha fazla şey katmaya bak).

Kitap okudum, makale okudum vs. diyorsun, bu çok iyi bir şey. Güvensizlik konusuna gelirsek; çok derin ya... Daha çok korkuyla eşdeğer gibi bu anlamda... Korkunu yen ama güvenini kaybetme.

Milyonda bir denk geleceğim dedin ya, daha milyonlarca insan var merak etme... Elbet bir gün, sen de mutlu olacaksın.

Ben teşekkür eder, iyi geceler dilerim.

Seninle ayni surecteyim halen daha da devam ediyor az da olsa

Haklisin yasayan bilir seni de dinlemek birazda dertlesmek iyi gelirdi bana

Seninle ayni seyi yasayan birisi seni cok iyi anlayacagina emin olmalısın

Konusabiliriz bugun