Evlendiğim için çok pişmanım. Nolur bana akıl verin?

Ben 23 yaşında, okumuş iyi bir iş sahibi genç bir kızım. Eşin 30 yaşında ve 1 buçuk senedir evliyiz. Evlenmeyi yaşı geldi diye eşim ve ailesi çok istedi, ailem de çok isteyeni var iyi bir aile diye evlendirdiler beni. Keşke bana kızsalardaı diyorum. Keşke karşı çıksalardı. Eşimden önce hiç kimseyle görüşmedm sevgilim olmadı. Ablam çok kötü bir evlilik geçirmişti ve bu yüzden çok korkmuştum. Ama şimdi farklı durumlarla aynı mutsuzluğu yaşıyorum. Hiç bir şey hayal ettiğim gibi olmadı. Tartışmalara çok derinden girmek istemiyorum hatırlatmak ruhumu sancıtıyor.

Ailem çevrenin lafına çok bakan ama gözümün yaşı aksada herkesi karşısına alıcak tipten. Eşin çok sinirli ve ilk senemiz kavga gürültüyle geçti. Üç ay önce dayanamayıp ailemin yanına döndüm. Evliliğimde yaşadığım huzursuzluk orada olmasa ve rahat olsamda, hiç bir şey eskisi gibi değildi artık. Ben o bekar ev kızı değildim. Kendimi asla oraya ait hissedemedim. 2 hafta ailemde kaldım ve o sırada ailelerin arasıda çok bozuldu. Ailem boşanmamı istedi ama ben eşime bir şans daha verdim çünkü sanki yanına geri dönersem yine tamamlanmış hissederim diye düşündüm. Daha iyi anlaşsakta bir şeyler eksik. Benim hayal ettiğim hayat bu değil. Eşimden yalanlarından, tavırlarından dolayı soğudum biraz. Ailesi de her şeye rağmen alt katımızda yaşıyor ve bu benim gittikçe psikolojimi bozuyor çünkü onlara tahammülüm kalmadı. Eşim benim bu fedakarlığıma rağmen istediğim değeri vermiyor. Sürekli iş bahanesiyle dışarı çıkıyor orada burada arkadaşlarıyla buluşup sohbet ediyor. Onuda yapsın ama kendimi ihmal edilmiş hissediyorum. Ben evden bilgisayardan çalışıyorum , yemek ev işi derken çok bunalıyorum. Arkadaşımda hiç yok. Kendimi hiç bir yere ait hissedemiyorum. İçimden gelen aslında boşanmak, kendime bir ev tutmak ve eski arkadaşlarımla vakit geçirmek. İşimde yükselmek ve kendi ayakları üzerinde durmak. Ailemle daha sık vakit geçirmek. Ama insanların tepkilerinden çok korkuyorum. Eşinle bir gelecekte göremiyorum. Evleri bile ayırmak istemiyor. Ama ben bu insanalarla karşılaşırım çekingesiyle evden bile çıkmak istemiyorum. Eşime kırılır kavga çıkar diye söyliyemiyorum. Yine yalnız oturup düşünüyorum. Bu benim istediğim hayat mı diye.