Bu ulkede kadın için evlilik neden yıpratıcı bir şey?

Bu ulkede boşanan kadınların rahat bir nefes aldiklarini görüyorum. Ve hayata dönüyorlar bildigin. Erkekler cok mu yoruyor ve yıpratıyor sizce kadinlari?

Bende 1.5 senelik evliligimi sonunda bitirdim. O kadar iyi hissediyorum ki. Boyle olacagini tahmin etmemistim. Uzulurum diyordum ama bu duyguyu zerre yaşamadım.

Ben bekarken neseli, andan/hayattan keyif alan, daha ozguvenli bir kadındım. Ama evlilikte mutsuz, surekli bir sonraki adimini düşünen, evlilik hayatinda hayati paylasamayan biri oldum (karsi taraf paylasmak istemiyordu. Hem işte hemde evde calisiyordum. Yoruldugumu dahi görmüyordu)

ciftler birbirinin yukunu azaltmali ama bizim ulkedeki evlilik anlayisinda bir tarafa yuklen olayi var sanki. Bir sure sonra eşimin eşi degil de arkasini toplayan, yemegini yapan, ihtiyaclarini karsilayan bir kadindan öte olmadigimi farkettim ve bu beni cok rahatsiz etti. O kadar üzüldüm ki bu duruma. Kendimi unutmus, hayatin kosturmacasından ordan oraya savrulup duruyordum.

Tam bu noktada bosanmak istedim, cocuk falan da yokken. 4-5 ay reddetti bosanmak istemedi. Evleri ayirdim, kendi bekar evime gectim, onunla sadece avukat araciligiyla görüşür olduk. Rahat bosanalim diye en basindan beri hicbir seyini istemedim. Sonunda bekarım.

Bir daha da boyle bir olaya girisecegimi sanmıyorum. Cocuk icin belki bir ihtimal ama annelik duygularim agir basmassa hayatimda bir daha erkek görmek istedigimi sanmiyorum.

Kadinlarimiz sizce evlilikte en cok yipranan taraf mi?(bunu anneniz icin bile dusunebilirsiniz. evli olmayanlar evlinin halinden pek anlamiyor cunku. Annenize bakin. Hangisi daha cok yıprandı evlilikte. Anne mi babami bir düşünün) kadinlarimiz neden boşanınca rahat nefes aliyorlar? Sanki bir esaret bitmis gibi.