İntiharın ucundayım?

Hep rededilmekten yoruldum, hiç el ele tutuşmadım, hep sevgilim olsun istedim, imrendim... Okul eğitimimde iyi. Hatta 10+ yıldır düzenli fitness yaparım. İş/üni vs. Kimse beğenmedi beni, hem tipsiz hemde yavş*k gibi konuşamamdan dolayı yalnızlıktan mahvoldu hayatım. Gerçekten kimse beğenmedi.. Gitim iyi bir yerde bir sürü estetik oldum. Artık çirkin değilim (normal tipim) ama yaşı 31.. Çevrem bitti... Bende salsa ya gittim yeni insanlar için. Hoşlandıklarım oldu ama pas vermedi. Olabilir tabii.. Sosyal medya desen beyinsizler yüzünden bitmiş zaten... Üzül üzül kilo vermeye başladım. Hayatım böyle geçecek ise mal gibi neden yalnız devam edeyim? Aile geçindiremeyecek adamlar aile kuruyor, her kadına yavşayan adamlar el üstünde tutuluyor.. Sanırım devam etmeyebilirim.. üzülerek ve imrenerek ömür geçmez. Kendi payıma elimden ne geldiyse yaptı?