Fikriniz lazım lütfen kırıcı olmayın?

Yine bir ayrılık hikayesiyle karşınızdayım… Biraz uzun olacak ama fikirlerinizi bekliyorum

Yaklaşık bir buçuk aydır bir arkadaşımın tanıştırdığı bir çocukla çıkıyorum. İlk isteği ben attım ama devamını o getirdi. İkinci buluşmada elimi tuttu. 4. buluşmamızda öptü.

Ama gün içinde neredeyse hiç konuşamıyorduk. Çok yoğun çalışıyor ve prim almak için eve de iş alıyordu. Ailevi problemlerinden dolayı eve de geç gidiyordu.

Bir süre sonra onca kez söylememe rağmen haber vermeden yazmamaları beni yordu, biraz çıkıştım. İstemiyorsan konuşmayalım dedim. Daha önce de böyle demiştim istemesem konuşmazdım diyordu ama bu kez ‘benim ilişki yürütmek için kafam da yok vaktim de yok, vaktini çaldığım için çok özür dilerim. Ben de çok üzülüyorum ama buna mecburum’ dedi. Neden mecbur olur ki insan?

Sizce neden sonradan böyle dönmüş olabilir? Yaşadıklarımız rol muydu? 1.5 ay sonra mı hazır olmadığını anladı ilişkiye?

Başka biri var diyecekseniz takip ediyorum çevrimiçi olmuyor