Onu üzdüğüm için çok pişmanım?

En yakın dostum, aynı zamanda sevgilimden ayrıldım. Geçen ay onu çok sevdiğimi ve değer verdiğimi ama aşık olmadığımı söyledim. Arkadaş kalalım ama sana umut vererek, aşık olduğumu söyleyerek kandırmak istemiyorum gerçeği bil diye söylüyorum dedim. Şans ver bize dedi, bir daha düşün taşın dedi. Bu hafta kararımın değişmediğini söyledim. Ve daha fazla anı biriktirmek istemediğini, derdim, sıkıntım olursa yazmamı söyledi. İki gün sonra dayanamadım yine yazdım. Eskisi gibi samimi olmaya çalışıyordu ama kalbinin kırık olduğu her yazdığı kelimeden belliydi. Başta üzülmem sanıyordum ama o kadar üzülüyorum ki şu an. Kalbim sıkışıyor ağlamaktan. Keşke diyorum zamanı geri ala bilsem ya da kolayca unutabilsem. Onu kırdığım için o kadar vicdan azabı çekiyorum ki. En yakın dostumu kaybettim, en yakın...
Hep karşılaşıcağız zaten biliyorum, görmek zorundayız birbirimizi. Ama böyle kaybetmişlik duygusu var içimde. Aşık mıyım acaba ben mi inkar ettim? Yoksa sadece arkadaşımı kaybetmenin verdiği huzursuzluk mu? En çok sevilmemekten korkan birisinin yüzüne seni sevmiyorum demenin vicdan azabı mı? Ne bu? Neyin acısı bu? Alışkanlık mıydı yoksa sadece? Yazacağını bekleyip yazmayacağını bilmek mi koyuyor böyle? Bulamıyorum hiç bir sorunun cevabını. Aklım beynim hepsi darmaduman...