Sizde isyan ediyor musunuz?

Ediyorum , Tam da ettim de geldim.

Ben demiseksüelim ve insanların çoğu yobaz.. neredeyse hepsi de bu konuda çok cahil. Bilmeden etmeden hareket ediyor o grup. Keşke bilmediği bir şeyde susmayı bilse insanlar ya da araştırsa..

Her neyse saadete gelelim ben bu insanlara alıştım ve benim kadar heyecanlı, umut dolu biri dahi artık zaman zaman umutsuzluğa düşüyor. Olsundu buna değmeyen herkes için umutsuz ve ulaşılmaz olacağım. Değen içinse bir kavuşma. Kolay lokma olmadım ama insanlardaki hoşluğu farkedendim. Bana hoş geleni bilirdim. İlişkiyse söz konusu emin olmak önemliydi benim için.. Önemliydi evet çünkü ben gönül eğlendirme insanı olmadım. olmakta istemedim hatta bundan korktum. Değene değdiği kadar. değmeyene hiçbir zerresine faydalı olmak istemediğim bir ruh halindeyim.

Bu bir çeşit isyan.. isyana uğrattı bu insanlar beni çünkü işin doğrusu hepsi ayrı yorucuydu bense hiçbir zaman dinlenme tesisi olmadım. Dinlendirici olmak güzeldi ama seni dinlenme aracı gibi görecek, bir çeşit zaman geçirme çeşidi olarak benimseyeceklerden uzak durmam gerek bilirdim. yine de bazen birilerini dinlendirmek beni rahatsız etmemeye başlamıştı. Ben de fazlasıyla yorgundum. Karşılıklı olarak dinlenme noktaları olmak güzeldi. İsmi bir çeşit eğlence, bir çeşitte flört gibiydi. Yine de hep kısa kestim. Kesik kesikti.. çünkü ben onlara bir şey hissetmediğimi ve sevmediğimi biliyordum. Birini sevmek ve onunla olmak istiyordum. Dinlenme konumları ise eğlenceliydi, arkadaş bile demeye değer miydi? Gerçek hayatta kimseyle dinlendirici konumlara uğramadım ama sanalda yalniz hissettiğim anlarda karşılıklı güldüm ve eğlendim. Arkadaşlığa karşı değilim ama bu bir arkadaşlık değil. İnsanlar bunu seve seve yapıyor ama kalbim atmayan bir erkekle flört etmekten hoşlanmıyorum. Sadece iyi niyetimden gülümsedim, es geçmedim o da suistimal edilecekti biliyorum. İnsanlar güvenilmezler neredeyse çoğu... Ve bense çoğunluktan sıkıldım. Anormal değilim tuhaf değilim. Onlar öyle düşünmeden ben tuhafım demem beni tuhaf yapmaz. Sadece gözlemliyorum. Görüyorum ki kimse buna değmiyor. Ne espri anlıyorlar, ne dertleşme, ne de başka bir şey.. Fazla heyecanlı olmam ya da samimi olmam beni basit yapmaz. Gerekirse öyle bir vazgeçerim ki o zaman da beni bulamaz kimse. Halbuki çok yufka yürekliyimdir affediciyimdir... Ama neden kimse buna değmiyor? Neden karşılıklı çaba romantik mısralarda kaldı? Neden insanların ne dediği, ne düşündüğü bu kadar umurumuzda? Yorulmaktan bıktım. Evet, ben tuhafım gerçekten çünkü o gruba ait değilim. Onlarsa öyle sanmaya devam etsin.