Kocaya zayıflıklar/sorunlar anlatılmalı mı?

Evlenmeden önce birkac evli kadin arkadas kocana her seyi anlatma, ozellikle zayıflıklarını, gecmiste yasadigin sıkıntıları anlatma. Sonra gun geliyor her kavgada yuzune vuruyor hemde bosanma zamani ellerinde koz oluyor. Her seyi anlatma, ben kocamdır, hayati paylasiyorum neden hakkimda bircok seyi bilmesin diye anlattim ama hata yapmisim diye anlatmislardi durumu. Ama ben bu hatayi yaoarak anlattim.

Esim bosanmak istedi. Nedenini dahi sormadim. Tamam dedim, evliligi tek kisi yurutemem sonucta. Ama icim bu gecen surecte hic rahat etmedi. Icim icimi yedi, suratsizlastim, uzuldum, artik psikolojik olarak kotu bir noktaya geldim. Cunku eşimi ben sevdim, seviyorum.

Dun artik icim iyice kabardi, dolup taşti, evine gittim. Gitmemek icin cok direndim gunlerce. Gururuna yenilme diye. Aglaya zırlaya neden bosanmak istiyorsun diye sordum, benim hakkimda soyledigi baskasindan duydugum seyleri yuzune vurdum.

Sonra daha da aglayarak kendisinin daha once benim hakkimda bilmedigi seyleri soylemeye basladim istemsizce. sen benim ailemdin. Benim mutlu bir ailem olmadi, annem babam bize guzel mutlu bir aile ortami sunmadı. Mutsuz, anne babasi birbirini sevmeyen, annemin kızdıkça annesine cekip gittigi bir ailede büyüdüm. Benim ailem vardi ama yalnızdım.

Hayatimda dislanan biri oldum. Okulda arkadas zor buldum. Yanima oturacak kisiyi zor buldum. Simdi de pek arkadasim yok. Evliligi de basaramadim simdi de sen terkediyorsun, ne yapiyorum da boyle oluyor, niye insanlar benden uzaklasiyor anlamiyorum, cok dusundum bunu ama anlamıyorum.

Sen benim ailem oldun, ben ilk kez sevildigimi hissettim, beni anne babam sevmemis ya da hissettirmemis, ben bu duyguyu sende hissettim, ben mutlu aile olmak istedim, ailemin yapamadigini ben yapmak istedim ama yapamiyormuşum diyerek bir suru sey anlattim. Ailemin boyle oldugunu bilmiyordu. Hayatimda dislandigimi bilmiyordu. Cunku sosyal biri gibi gozukuyorum ama degilim sadece girisken biriyim biraz.

Sonra da yine bosanmak istiyorsan engel olmam diyerek evden çıktım. Pek sey demedi sadece dinledi. Evden ciktigimda kendimi cok hafiflemis hissettim, icimi boşaltmıştim ferahlamistim ama sabah kalkdigimda aciz gibi mi gozukuyordum diye dusunmeye basladim.

Adamin gozu önünde ağladım, olumsuz seyler anlattim. Gerek var miydi? Zaten boşanacağız bunlari bilmesine gerek var miydi diye kendi kendimi yiyorum şu an. Belki benden daha da sogumustur. Cunku aile yapımı begenmiyormus zaten. Yani belki de aldigi kararin dogru olduğunu anladi dun gece. Off nasil bu kadar aptal olabiliyorum.