Birinin sizi gerçekten sevecek olmasına olan inancınızı kaybettiniz mi?

Hayatım da bir kadın var ve onun da hayatında ben den başka bir erkek olduguna inanmam sevmek kelimesi okadar basit gelebilir lakin şöyle bak sevdigin kadına ya da adama gün gelir zamanın da cok basit söyleyebileceğin seni seviyorum cümlesini kaybettikten sonra icinde ukte olarak kalıyo dilin söyler ama boş bi duvara kalbin atar onun icin ama sen artık onun icin bi ölüsündür ve artık desen de seni seviyorum diye bi anlamı kalmamıştır ki hata karşı tarafta da olsa da söyleyemesin utanırsın sucun olmamasına rağmen söylersen yüzsüz olursun söylemesen icin de hep ukte kalır diyorsun ya seni seviyorum nekadar basit aslında çok zor bazı şeylerin degeri kaybettiğinde elinde olmadıgında anlaşılır her insan bir degil burada kıyaslamaya girmeye gerek yok devir tabi kötü o acıdan baktıgından namus kavramı diye bir şey yok bir kız 3erkekle bir erkek 3 kızla vs ama bunun dışında gelecekten yüreginin tam ortasına bir kişi sıgdıran ve ondan başkasını görmeyen insanlar da var az olsada geleceği değiştirmez. inanc meselesi

Ben kaybetmedim, birisinin beni sevmesi o kadar da önemli değil çünkü. Birilerinin sevgi göstermesine muhtaç değilim ki, kişi kendini sevmeli. Çünkü çok değerliyim. Sen de çok değerlisin. Örneğin, iyi bir annenin 'seni seviyorum' cümlesi gerçektir ama başkası bunu kullandığında o kadar da ciddiye almamak lazım. Kimse doğurandan fazla sevmeyecek, zaten seven de koşullu sevecek. Erich Fromm'un Sevme Sanatı kitabında da yer alıyor, "koşullu sevgi." 'Birçok babanın' çocuğuna olan sevgisi koşullu sevgidir mesela. Çocuk babanın sevgisini kazanmaya çalışır, baba çocuktan bir şeyler (başarı vs.) bekler. Baba bile koşullu sevgi gösterirken el alemin erkek/kadın çocuğu mu gerçekten sevecek? Her şeyin koşulu vardır bence.