Birinin beni gerçekten sevebileceğine olan inancımı yitirdim?

Komik değil asla. Birini çok sevdim. Kendimden çok ödün verdim. O beni asla istemedi. İnsan bazen sevemiyormuş, öğrendim. Çok çabaladım çok yıprandım. Sonuçta kendimi sevilmeye layık olmayan biri olarak düşündüm. Sevdiğini söyleyene de inanmadım, benim neyimi seviyor ki ya diye düşündüm. Karşıma biri çıktı sonra, paramparça olmuştum hepsini birleştirdi tek tek. Anlatmasam da parçalanmışlığımı gördü. Kendimi sevilmeye layık görmeyişime üzüldü. Tam ben asla sevilmem dediğim noktada hayatıma girdi. Her zaman ümit var.