Kocamı sevmiyorum, onunla yaşamak berbat bir şey. Bana dokunsun istemiyorum, kendinden soğutuyor, sonra yaklaşıyor. Ne yapmalıyım?

Çıkmazdayım, kadın ruhundan anlamayan bir adam. Sekiz yıldır evliyiz 30 yaşındayım, bir tane çocuğumuz var. Gözümü kapatsam bunların hepsi bir kabus olsa, gerçek olmasa, uyansam. Çok şükür desem.

Eşimle, çocuğumla gezmek için aksam dışarı çıktık, kulağıma da kulaklık taktım, zibidi dedi bana. Boğuyor beni. Konuşacak sohbetimiz yok, aileme sövüyor, kisitliyor beni, tapulu malı olarak görüyor.

Yakınlaşmak istiyor benimle, ben istemiyorum. Onu hiç istemiyorum. Çok pişmanım. Ailesi bana laf söylerken ailesiyle birlik oldu, beni kenara attı, affedemiyorum. Bunun bedelini kendisini sevmeyen, sevmeyecek olan bir kadınla hala evli olarak ödüyor. Onun arkasını toplamak istemiyorum. Her şeyi benden bekliyor, hep hizmet bekliyor. Ben senin tapulu malın değilim dediğimde benimle evli olduğun sürece benim tapumsun diyor.

Küfür eder, önemsemez beni ama canı çektiğinde zorla dokunur, dokunma diyip bağırıyorum, o bana dokunduğunda can çekişiyorum, beni dinleseydi burada çözüm aramazdım, onu sevmiyorum, hiç sevmiyorum. Onun için yorulmak, ona emek vermek istemiyorum. Parmağımı bile kıpırdatmak istemiyorum onun için. Beni bir kenara atıp ailesini seçti, ailesi arka çıksın ona, bana ne?

Sülaleme sövecek, sonra da benden kendisine ilgi göstermemi isteyecek. Kendimi ona ait hissetmiyorum.

Ben bu adamdan asla kurtulamayacağım. Bu döngü hiç değişmeyecek. Ben sevmediğim adamla yaşamaya mahkumum. Ben yalnızlığa mahkumum.

İşim yok, özgüvenim yok, çalışmama izin veren bir adamla evli değilim, ailem boşanmayı ölüm olarak görüyor.

Ben kurtulmak istiyorum bu adamdan. Ben bu adamla yaşamak istemiyorum