Kızlar, Benden soğuyor mu?

Nasıl başlasam neresinden devam etsem bilemiyorum. 1 buçuk yıl önce tanışıp konuşup bir birimizden hoşlanmaya başladık her çok güzel güllük gülistanlık devam ederken. Askere gitmeden nişanlanma kararı aldık ikimizde o benden daha çok istiyordu önceleri güzel sözler her sabah sanki nöbet tutar gibi uyandırmalar. Kahvaltı hazırlayıp dışarıda kahvaltı yapmalar. Ne dersem sorgusuz sualsiz dinleyen biriydi. Nişanlanalı 4 ay oldu askerden sonra kısmetse evlilik dedik yola çıktık. Ama nişanlandıktan sonra çok şey değişti. Öz abimin karısı yengemle aynı masada yemek yememe akrabalarından karşı cinsim büyüklerle konuşmama karışmaya başladı. Uzak durmamı istiyor sürekli. Önceki gibi anlayışlı değil her şey üst üste geldi nişanlanmak için onca borcun altına girdim. Öderken büyük sıkıntılar içerisinde oluyorum anlayış göstermesini beklerken tam tersine güzel söz söylesem bile artık o söylediğim söz üzerinden bana laf çarptırıyor. Benim istediğim bir şeyi o istemeyince yapmıyoruz ama onun istediği şeyi ben istemeyince dünyadaki tek suçlu ben kalmışım gibi davranıyor. Kavga etmek istemiyorum diyor en ufak bir şeyde kavga çıkarmaya yer arıyor bazen alttan alıyorum ama bazen beynime kadar sinir doluyor. Ben ailemden dolayı afedersiniz diğer erkekler gibi dediğim dedik vurduğum vurduk değilim öyle büyümedim. Haliyle bazen benim daha çok trip attığım oluyor elimde olmadan çünkü gururum kırılıyor kalbimi kırıyor. Böyle yapınca diyorki af buyurun karı gibi trip atıyorsun bundan sonra kocam değil karım olursun diyor. Şaka yaptığını sanıyor ama kalp kırdığının farkında değil belki de farkında bile isteye yapıyor bilmiyorum sizlerden ricam karşı cinsim olarak. Kadının halinden kadınlar anlar nişanlımın sorunu ne benden ne istiyor. Ayrılmak ortada bırakıp gitmek istemiyorum. Onu hala çok seviyorum ama bu davranışları benim canımı çok yakıyor artık. Geceleri ağlamaktan gözlerim davul gibi oldu.