Romantik ilişkiler hayatta önemli midir?

Ben 33 yaşındayım bu yaşıma kadar hiç kız arkadaşım flörtüm sevgilim romantik ilişkim olmadı. Fiziksel ve kişilik ve sosyal olarak yetersizim zayıfım. Çok çekingen utangaç içime kapanık sessiz biriyim. Bu yaşıma kadar bu hiç değişmedi kendimi açamadım. Sosyalleşemedim ortamlara giremedim öz güvensiz kaldım. Hayatımda hiçbir kıza tanışamadım buluşamadım çıkamadım bile. Arkadaşım çevremde yok. Ergenliğim ve gençliğim hep yalnız mutsuz geçti. Psikososyal gelişimimi tamamlayamadım. Senrlerdir eve kapalı yaşıyorum hiç dışarı çıkamıyorum. Gençliğimi hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı. Büyük ihtimalle yalnız yaşlanacağım.

Tamam haklısın ama yaş ilerledikçe her şey daha da zorlaştı benim için. Ben çocukluğumdan beri içe dönük çekingen utangaç sessiz biriyim bu benim kişilik yapım ve hiç değişmedi. Okulda da sokakta da açılamadım kendimi aşamadım hep içime kapanık kaldım. Özellikle ergenlik ve genç yetişkinlik dönemlerinde çok pasif içime kapanık sessiz yalnız asosyal biriydim. Arkadaş ortamım yoktu genelde hep evcildim sosyal ortamım yoktu sosyalleşemedim insanlardan kaçtım içime kapandıkça kapandım. Öz güvenim gelişmedi. Psikososyal gelişimimi tamamlayamadım. Kendimi her yönden zayıf güçsüz yetersiz hissediyorum. Gençliğim zaten hep eve kapalı geçti senelerdir evden dışarı çıkmıyorum. İş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan yaşlanıyorum. Zamanla daha da içime kapandım. Utangaçlık çekingenlik daha da arttı. Hayattan dışardan kopuk yaşıyorum. 33 yaşındayım ve hayatı kaçırdım hayata geç kaldım. Bana artık her şey imkansız gelmeye başladı.

Tamam haklısın sana katılıyorum kişilik değişmez ama insan gelişir. Burada benim demek istediğim şey şu senin yaşın kaç bilmiyorum ama ben 33 yaşına kadar hiç değişemedim kendimi aşamadım. Çocukluk ergenlik ve genç yetişkinlik psikososyal gelişimindeki en önemli evreler. Ama ben o dönemlerde hiçbir değişme gelişme sağlayamadım psikososyal gelişimimi sağlıklı tamamlayamadım. Bu da yetişkinliğimi olumsuz etkiledi. Yetişkin bir insanım ama hayata karşı zayıf güçsüz yetersiz biriyim. Öz güvenim hiç yok. İleri derecede utangaç çekingen içe dönük biriyim. Hiçbir sosyal aktivitem yok arkadaş ortamım yok. Hiç kız arkadaşım sevgilim bile olmadı. Hep eksik kaldım. Gençliğim hep eve kapalı geçti zamanla daha da içime kapandım hayattan koptum. Bu yaştan sonra da hayata topluma uyum sağlayamam zaten. Dışardan bile korkuyorum.

Daha çok gençsin olur inşallah

Anlıyorum bende hiç sevilmedim sevgilim olmadı acaba hiç hak etmedim mi diye düşünüyorum ama kötü bir insan da değilim kimseye kötülüğüm zararım yok belki de yalnızlık kaderimdir bilmiyorum

Evet maalesef.(