Neden umut verip gittin ki?

Neden bağladın kendine? Ne güzel hiç bir dedim, tasam yoktu. Issız bir kış akşamı girdin hayatıma, kalbimi çaldın. Her gün daha da yakınlaştın bana. Kalbimi çaldın resmen. Beni kendine aşık ettin sen. Öyle güzel geçti ki zamanlarımız, dağlar gibi büyüdün kalbimde. Çok engel olmak istedim çünkü sonunu biliyordum. Biliyordum böyle olacağını. Sana değil, kendime kırgınım. Sana kendimi bu kadar kaptırıp kalbimi heba ettiğim için kırgınım. İlk görüşümde kalbime engel olamadığım için kızgınım kendime. O kara gözlerine baktığım anda eriyip giden kalbime kızgınım. Ne bileyim işte, bana sarıldığında benim olacağını düşünmüştüm, ne kadar ahmakmışım. Ne oldu peki? Bana ümit verip gidince ne geçti eline? Ne oldu peki? Beni bu kadar yaralamanı gerektirecek neydi? Neden ki? Kendi halimde yaşayıp gidiyordum. Kalbimi çalıp nereye gittin, onca zaman sonra geleceğimin umuduydun sen. Madem olmayacaktı, neden geldin girdin kalbime? Madem ben sana kendimi açıkladığımda beni arkadaşın olarak gördüğünü söyleyecektin, neden sana ettiğim her iltifatta gözlerinin içi güldü? Bana benim seni iyi hissettirdiğimi söyledin? Neden kalbim sende kaldı benim? Ne hissediyorum düşündün mü hiç? Ben sana çok bağlandım, neden beni bağlayıp kör kuyulara attın ve gittin? Bilmiyorum ama keşke yapmasaydın. Keşke yanımda kalsaydın da görseydin, bilseydin. Seni deli gibi sevdiğimi, belli anlardin.

Kusura bakmayın arkadaşlar, ona yazamadım. Buraya dökmek istedim içimi, göreceği yok da belki çıkar karşısına...