Seven insan, sevgilisinin yalnızlığına üzülmez mi hiç?

Uzak mesafe ilişkim var. Nerdeyse 4 yıl olacak. Ben 28, o 35. Yalnız yaşıyorum 2 yıldır, iş için ailemden ayrıyım. İstanbul’da çevre edinemedim, sadece iş cevrem var. Her arkadas ortamına girilmiyor zaten burada, güvenemiyorum. Bir ara ev sahibi evi saatı, ev arama derdine girmiyim diye kiraya zam yaparak atlattım. Bu şehirde sürekli bir şeyle mücadele etme peşindeyim. Yalnızlık zoruma gidiyor bazen. Amacım evlenip çalışmamak ya da cocuk degil ki. Zaten maaşım yaşatıyor beni tek başıma. Bunları anlattıgımda haklısın diyor susuyor, hiç evlenmeye niyeti yok. Hiç aramıyor mesaj atıyor sadece günde 1-2 tane o kadar. Ama ayrılalım diyince ayrılmıyor. Geliyor duygu sömürüsü yapıyor. Kendi kızkardesleri evli, aynı mahallede oturuyor uzaga bile göndermemişler ama el kızı olunca ne yaparsa yapsın… işin iyi maaşın iyi, iyi bir hayatın var diye boş teselli veriyor. Ee napalım iyiyse… annesi vefat etmeden önce işsiz kalırsa nolcak, kapalı olsun demiş.. beni arkadaş cevresiyle falan da hiç tanıstırmadı. Niye hiç tanısmadın dedigimde; tanıstırsam nolcak ki, aklıma gelmedi cok gerekli bir şey degil dedi.