Ne zaman çıkarız telaşsız yolculuklara?

Şayet insanlara dikkat etmez, olanları irdelemezsek, kendisine zerrece vakit ayıramayan, belki tok gönüllü, yardımsever, iyi, doğru insanlar oluruz ama bu kez de kendimizi özler, üzülür, kendimizi dinleyememenin getirdiği kötü bir meşguliyet ile hüsrana uğrarız.

İnsanlar kötüdür, 40 sene iyiliğine uğraşırsınız, 1 gün işiniz olur, gerekli intizamı sağlayamazsınız ve koca bir sitem duvarıyla karşılaşırsınız. Bu insanların hayatımızda kalmaya hakkı var mıdır? Ben o hakkı vermeme yanlısıyım.

Her insan binbir türlü meşgale, ilgi, heves ve hobiye sahip olabilir. Ne zaman? Kendini dinlediği, kendine baktığı, kendini keşfettiği zaman. Boş vakitlerini de bu ilgi alanları ile doldurur ki, kendisini de keşfetmeye ve kendi ile geçen zamandan keyif almaya başlar. Gelişimdir bu. Bu durumu yadırgayıp, saygı duymayanın da hayatlarda yeri yoktur, zira karşıdakini anlayamayacak yaşantılar, bir zahmet kendi huzursuzluğunu kendi yaşasın.

Hülasa, hayat böyledir, tam bir koşturma hızında ama geçen vakit de kıymetli. Kişi ne kadar kendine yönelir ise onca huzur bulur ki, o yönelme de er ya da geç O'nu düşünmeye, idrak etmeye meyleder. O açıdan, toplumun getirdiklerini bir kenara itmeye öğrenelim, yoksa insanların kendi elleriyle inşâ ettiği acımasız "boş meşgale çarkı", dişlileri arasında öğütür bizi, mazaAllâh.

Hayırlı günler.