Askerdeki sevgi̇li̇m bi̇r anda terk etti̇, neden?

Bak bende bir anda vazgeçilen oldum. Benimle o kadar mutlu neşeli konuşmadan duramıyordu. Bir anda kesti. Sordum öğrenmek istedim bir şey yok dedi. Çok üzüldüm. Aklıma milyon şey geldi. Günlerce aylarca üzüldüm. Uyuyamadım. Yemek yiyemiyordum. Üzüntüden ölecek gibiydim. Kalbim sıkışıyordu. Neden boyle yaptı Sebebini de bilmiyorum. Ama yapilacak en doğru şey. Üstüne düşmemek, aramamak , ve kabullenmek. Ben hemen hemen kabullendim gibi. Eskisi kadar üzülmüyorum. Çünkü belki o üzgün bile değil , keyfine bakarken ben üzüntü içinde hasta mi olacağım onun için ?

Asla değmez diye düşünüyorum. Hala aklıma geliyor, bazen hala merak ediyorum. Ama dusunmemeye çalışıyorum başka şeylerle uğraşıyorum. Zihnimi meşgul ediyorum. Ama uzulmeyi kendime yasakladım. Sonradan kötü olacağına, basında bitsin. Herseyde bir hayır vardır bizim farkedemedigimiz bizim iyiligimize olan bir şey vardır. Düşünme, merak etme , üzülme , önune bak. Çünkü düşünmekten insan kafayı yer çünkü hiçbir sorunun cevabı yok. Aklına her şey gelir , ama hiçbirşeyin yanıtı gelmez.

Beni hayatında istemiyorsa, onun için gözyaşına da üzülmeye de değmez. Çünkü beni kaybetmekten korkmadı. Ama neyle gurur duyuyorum biliyor musun? Üzüntüden ölürken, nefesim bile daralırken asla onun üstüne düşmedim. Aramadım, yazmadım. Sormadım. Sanki bende dünden raziyim gibi imaj çizdim. Egosunu tatmin etmedim. Pesinden koşmadım. Bununla gurur duyuyorum. Ne kadar erken kabullenirsen o kadar senin iyiliğine bence.