Bu hayata artık dayanamıyorum?

30 yaşıma geldim. Çocukluğumda zorba ailem yüzünden durağan/ağırbaşlı birisi oldum. Kızlara çekici gelen gevşek erkek modeli gibi olamadım. çünkü hiç arkadaşım olmadı, beni eve hapis ettiler. Sürekli aşağılama, azarlama, hor görme.. Bulunduğum şehiri bile bilmezdim.. Evden atılmalar, hastalınırım ilaç almazlar. Hayvan gibi yaşadım. Ben sevgilim olsun istedin ana hiç sevgilim olmadı maalesef, bu durum benim canımı sıkıyor ister istemez kafaya takıyor üzülüyorum, bu saatten sonra da sevgilim olur mu onu da bilmiyorum. Çevrem belli sonuçta. Bir yaştan sonra kimse kalmıyor. Üzülmekten hasta oluyorum bazen. Aylardır hergün üzülüyorum, hergece gözüm doluyor yaşam enerjim yok. En çapsız, aile geçinderecek kapastisi olmayan gevşekler bile seviliyor. Bazen angut adamları görüyorum el ele

Aileleri mi yardım ediyor, birisi mi buluyor, yoksa kızlar kandırılıyor mu bilmiyorum... hep yalnız kalıp ezik gibi yaşamayı artık hazmedemiyorum...
Herkes el ele tutuşup gezerken ben onları izliyorum bu da ağrıma gidiyor. Bakım yapıyorum, spor nedeni ile fiziğim iyi, kariyerim iyi hatta bir sürü estetik bile denedim.. Ölmeyi düşünür oldum aylardır... Sonum belli sanırım.. Ailem ile görüşmüyorum ama onlar yüzünden başıma gelenleri, yaşadıklarımı suratlarına vurdum ama anlamıyorlar... Onlar yüzünden kadınlarıj istediği goy goycu tip olamadım. Bir duruşu olan erkekler itici geliyor..
çifleri görünce gözüm doluyor.. Allahın yüzüne nasıl bakacağım bilmiyorum 
Hayata veda etmeden ne yapsam sizce?