Kıskanılmak her ne kadar insanın hoşuna giden bir duygu olsa da aşırıya kaçınca berbat bir hale geliyor. Kıskanmakta sevginin bir göstergesi olsa da bu da bir noktadan sonra yaka silker hale getiriyor.
Her ikiside dozunda olduğu sürece tatlı duygular fakat birinin dahi dozu kaçınca işte o zaman yorucu olan kısmı başlıyor. Çok fazla kıskanılmakta bunaltır fakat kıskanmak çok daha yorar beni çünkü kolay kolay dışa yansıtmama çabasına girdiğim için, içimde biriktiriyorum ben. Karşı tarafı çok bunaltmamak, darlamamak adına belli bir yere kadar susuyorum fakat sonrasında olaylar artık aşırı saçma sapan bir raddeye geldiğinde alır karşıma konuşur ve rahatsızlıklarımı söylerim. Düzeltirse ya da farkına varırsa ne âlâ, inkar edip kabullenmiyorsa ona göre hareket ederim. Ya düşüncelerde büyük zıtlıklar vardır ya da rahatsızlıklarım onun için önemli değildir. Her ikiside sorun benim için, tam tersi iki kişi arasında duygular varsa eğer biraz sen gitmek zorundasın huyuna, biraz o derken zaten orta yol her halükarda bulunur...
Kıskanmak tabiki beni aşırı derecede geriyor sinirleniyorum ama kiskanilmak sevgi ortamında büyümedigim için ilginç şekilde mutlu ediyor sevildiğimi anlıyorum
Kiskanilmak daha cok yorar cunku kiskanan bensem duygularimi kontrol altinda tutarim ama kiskanan kisinin kiskaclik dozunu ayarlayamayacagim icin cok yorucu olur bu.