Nezaketi enayilik mi sanıyorlar?

Beş senedir evliyim, yurtdışından geldim. Ondan beri sadece bikere gittim doğduğum büyüdüğüm yere, ailem senede bikere geliyor benim yanıma. Ben sürekli eşimi düşündüğümden herseyden fedakarlık yapıyorum. İki çocuğunuz oldu doğumumu burada yaptım, Eşim için gelmek zor olur diye. Senede iki üc kere bi buçuk saatlik uzakta oturan anneannem ve dedemin yanına gidiyorum. Bugün eşim itiraf etti ailesi bana laf ediyormuş oraya gidip kalıyorum ama onlarda kalmadığım için. Şükürsuzler, her gafta düzenli gidiyoruz onlara bi kalmadigim için mi kötü oldum. Niye kalim aramızda 20 km var. Çocuklarım 1 ve 3 yaşında. Uzakta olsalar çok nadir görsek hadi neyse ama onuda kiskanmak nedir. Ben herseyden fedakarlik yapıyorum mesleğimi rahat yaşamımı ailemi arkadaşlarımı bırakmışım. burada sizin borçlarınız yüzünden tüm altinlarimi ve birikimimi verdim. İstesem bende giderim annemlere yurtdisina ama çok zahmet vermek istemediğimden demiyorum bile. Hicbirsey istemiyorum, kimseye yük olmuyorum. Eşim annesine babasina ev aldi onu ödüyor biz kirada yaşıyoruz. Dedesi gile ayda 2000 tl yardim ediyor. Surekli calisiyor ben hep cocuklarla yalnizim. Bi pazari bile yok, çocuklari hic görmüyor. Sabah en fazla yarim saat, o gelesiye coktan uyumuş oluyorlar. Ben bi hafta anneanneme dinlenmeye gitmemin neresi kötü? Nezaketi enayilik mi saniyorlar anlamıyorum. Zaten artık gitme planlarım var. Ben alman vatandaşıyım çocuklar çifte vatandaş. Eşim burada ya ailesinin kölesi olmaya devam etcek ya da bizimle. Ben kendimi böyle aile gibi hissetmiyorum. Yalnız kalmak için evlenmedim hele ki bukadar susmama ve fedakarlık göstermeme rağmen hala ailesi bana laf etcek yer araması gücüme gidiyor. Ben herseyi onların cahilliğine vermek zorundaysam onlarda bundan sonra herseyi gencliğime verecekler.