Benim gibi erkekler neden yalnız ölüyorlar?

Sokaktaki çiftleri, arkadaşlarımı filan inceliyorum da. Sarmaş dolaş, eğlenceli, vakit geçirici şeylerle meşguller. Ben hiç sempatik ve eğlenceli değilim. Hoşlandığım kızla saatlerce gülüp eğlenebileceğimi düşünmüyorum. Ciddi bir yapım var. Cıvıklıktan ve samimiyetten nefret ediyorum. Ailemleyken bile doğru düzgün gülmüyorum. Kızla konuşacak konu bulamıyorum. Çok resmisin, hiç anlaşamıyoruz gibi cevaplar veriyorlar. Arkadaşlarımla bile biri bir şey söylese de gülsek diye bakışıp duruyoruz. Başına buyruk, kafasına göre yaşayan bir yapım var. Ama artık yalnızlıktan öleceğim. Ne düşünüyorsunuz?