Kalbin kırılması bir insanın yaşayabileceği en büyük a*ptallık olabilir mi?

Saflık yapmamaya uğraşsam bile hep kalbı kırılan ben oldum. Artık o tarz seviyesiz ve aciz insanlarla uğraşmak istemiyorum. Ayrılsak bile konuşalım diyip beni engelleyebilecek kadar aciz insanlarla dolu hayatım. Kendimi motive ettiğim en güzel söz " Ben değil onlar kaybetti" oluyor.

Açıkçası zamanla insanın kalbinin daha az kırılacağını düşünüyorum. Çünkü her kalp kırığı bir tuğla örüyor kalbimize ve onca örülen tuğla bir süre sonra darbe almıyor. Buna rağmen sürekli su sızdırıyorsa o tuğlalar, o zaman o kalbe çeki düzen lazım. O zaman delilik.

Olabilir hatta çoğu zaman mazoşist gibi bile isteye kalbimizi kırdırıyoruz. Kurban olduğum ne yapsın, kendi cezanı kendin istiyorsun yaşıyorsun ben sana gösteriyorum gör diye gözünü kapatıyorsun diyor. İsyan etmeye hiç ama hiç hakkımız yok biz bunu hak ediyoruz.