Yaşadığımız onca şeye rağmen sevgimiz ağır basıyorsa peki?

Erken yaşta tanıştık. Yıllarca birlikte büyük olgunlaştık ama küçük yaşımıza rağmen olmayacak şeyler geldi başımıza. Pandemide iflas edip borca harca batan ailesi için yurtdışına çok zor yollarla istememesine rağmen adeta sürgün edildi. Piskolojisi çok yıprandı değil bir ilişkiyi kaldırmak kendini bile taşıyamadı. Ardından yakalandı, hapis yattı geri döndü sonra tekrar aynı tas aynı hamam geri yurt dışına gitti. 5 yıl ülke yasağı var Türkiye'ye dönemez dönerse geri çıkamaz çikamazsa ailesine bakamaz yani orada bir hayat kurmaya mecbur bırakıldı. İmkansız olduk.

Çocukluğum, yıllarım, en yakınımla yabancı olduk. İmkansız olduk. Birbirimizi söküp atmaya çalıştıkça daha derine battık, başkalarında teselliler aradık. Seviyesiz kestik bazen birbirimize yüzümüzü soğuttuk, ama ne o benden el çekebildi ne ben ondan. Yıllarca her ne yaşandıysa yaşandı ama bir türlü söküpte atamadım içimden. Birlikte olmamız artık imkansız hem yasal olarak hem de onca yaşanmışlıktan sonra imkansız çok günah işledik birbirimize. Her döndüğüm köşede karşıma cikiyor. Ne içimden atabiliyorum ne de sevebiliyorum içimdeki bu duygusal buhranla ne yapmalı